ديوان عرفي شيرازي

از نگاه مست عرفي ديده مالا مال بود
گريه زد موجي وآتشخانه در خون ميرود

لنگان روند در قدمم تا سبک روم
چون پابسنگ برزنم آتش عنان شوند

در ترکتاز فتنه بپوشند ديدگان
بگريزم ارز حادثه ديده بان شوند

در بندچه گذاشته يوسف ، کنند خواب
چون شد خلاص بر اثر کاروان شوند

اينک زدند مسند جاهي که قدسيان
در سايه دعا بدر آسمان شوند

مستان عشق خانه در آتش گرفته اند
گويا قدح ز خوي تو سرکش گرفته اند

اينک ره گريز ، چه سود از گريختن
سرتا سر زمانه در آتش گرفته اند

زنداني عشق تو بگلزار نگنجد
جز در قفس اين مرغ گرفتار نگنجد

مگر لب تو نصيب شراب ميگردد
که آب در دهن آفتاب ميگردد

نيست در خوان محبت خورشي غير نمک
لخت دل هر که نيندوخته مهمان نشود

ديدن روي تو ممکن نبود بي حيرت
آن نه چشمست که در روي تو حيران نشود

از پي صيدي دگر تا نجهاندي سمند
نفع رهايي نيافت آهوي سر در کمند

در ره عشق اي بلا مهلت کافي بس است
جان سلامت روي باد فداي گزند

دوست در پيش نظر چون غمش ازدل برود
چکنم آه که يکدم ز مقابل برود

ننگ آن صيد زبونم که چو در صيدگهي
بغلط کشته شود ننگ بقاتل برود

کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند
زمانه را گل آشوب در کنار کند

بناله نرم نسازم دلت از آن ترسم
که ناله دگري در دل تو کار کند

عازم هيچ غم آباد نگردد غم دوست
که مرا دست در آغوش حمايل نبرد

کو فنا تا زخمها شمشير در مرهم نهند
بيخودي وهوشمندي سر بپاي هم نهند

اشک ريزان ترا نازيم کز لخت جگر
يک چمن گل در کنار قطره شبنم نهند

اهل دل عرفي اگر يابند فرمان طرب
قصر شادي رابنا در شاهراه غم نهند

سينه گرم نداري مطلب صحبت عشق
آتشي نيست چو در مجمره ات عود مخر

باد دي گو ورق لاله وشمشاد ببر
هر چه در معرض باد آمده گو باد ببر

خسرو آوردي وبستيش در قصر بروي
باز گرداي فلک ومژده بفرهاد ببر

برو اي غم خبري از دل آواره بيار
ز آنچه در اين هنر اندوخته يکباره بيار