ديوان عرفي شيرازي

چون لب فرهاد بوسد جلوه گاه دوست را
نيم بوسي بس که در جولانگه گلگون دهد

در چمن حور وشان انجمني ساخته اند
چشم بد دور بهشتي چمني ساخته اند

ننشيند دل اين طايفه در قصر بهشت
که بمعموره دلها وطني ساخته اند

دل خراب غم او بود که در شهر وجود
آمده آواز که جاني وتني ساخته اند

شرم باد از صنم آن برهمني را که اگر
در حرم ديده گشايد بصنم نشناسد

مامست تنگ حوصله وهمت ساقي
در باده زند جام وباندازه نسازد

در بزم وي اي دل مکن افغان که کس آنجا
با نغمه ني شعبه وآوازه نسازد

مرهم به از آن داغ که در حالت بهبود
همسايگي داغ نوش تازه نسازد

آنکه در انجمن اهل صفا جلوه کند
دست هر ذره بر او گوهر راز افشاند

اثر نيش دهد در دل ريشم عرفي
مطرب آن نغمه تر کزلب ساز افشاند

آبي که بود تشنگي افزاي مسيحا
زهريست که در کام شهيدان تو يابند

معراج ملايک بجز اين نيست که در عشق
پروانگي شمع شبستان تو يابند

آنگاه توان برهمنت گفت که در کفر
زنار کمر بسته ايمان تو يابند

دفع لب تشنگي از شعله نکردست کسي
مگر آن جمع که در آتش دل سوخته اند

بندگان تو که در عشق خداوندانند
دو جهانرا بتمناي تو بفروخته اند

طواف کعبه کردم با دل پرآتش و ترسم
که ناگه شعله در بال مرغان حرم گيرد

اي واي بر آسوده دلاني که بجنت
در کام دلم لذت پيکان تو يابند

چون شعر تو عرفي بگزينند که عاليست
هر بيت که در دفتر وديوان تو يابند

گرد آئينه بود جاه وجلال
عجز در يوزه بر گدا بستند

ندا ز عرش محبت بگمرهان اينست
که در مدينه ما صد رسول ميگردد

بالتماس شهادت بديرو کعبه مرو
که در مزار شهيدان قبول ميگردد

در صومعه زهاد نهان باده گسارند
از شيوه ما اهل ريا را که خبر کرد

در دل شيرين فتاد از شير آشوبي مگر
آب چشم کوهکن داخل بجوي شير شد

من که بيدار نخواهم شدن از موي سفيد
جاي آن است که در عهد شبابم بکشند

سخني در دلم آيد که اگر گفته شود
اهل تحقيق بنا گفته جوابم بکشند