ديوان عرفي شيرازي

دليل عصمت زاهد نداني زهد وتقوي را
که او در پرده اسلام ودين زنارها دارد

ز منع انده وتکليف خوشحالي در آزار است
ز ياران شکوه عرفي از چنين آزارها دارد

گر غم شود هلاک شهيدان عشق را
در روضه بحث برسر ميراث غم شود

داند عيار در دم و آسوده خواندم
يارب که چند گه بوفا متهم شود

باشد سفال ميکده آئيه مراد
بي بهره آنکه در طلب جام جم شود

صد درد در دلم گذرد چون رسم بدوست
مانند آرزو که دچار کرم شود

بباغ عشق گياه هوس نميگنجد
چنانکه در چمن روضه خس نميگنجد

ازان دلم همه ترکان تندخو طلبد
که در حوالي آتش مگس نميگنجد

درا بسينه وصد کوه غم بنه بر دل
مبين که در دل تنگم نفس نميگنجد

مگو بباغ بهشت آي ودلگشايي بين
که بلبل دل من در قفس نميگنجد

هر زمان در فتنه خوش نامهرباني ميشود
وين همه غوغا براي نيم جاني ميشود

گر بمشتي هرزه قانوني فرو چيند کسي
در ميان مردم عالم زباني ميشود

نميدانم که سنک فتنه در هنگامه ما زد
که اين بيرحمي از بيدادي گردون نمي آيد

اگر با دوست در گلشن زدي ساغر گواهت کو
نسيم باده وآرايش دستار مي بايد

گشتم اندر دل خوبان همه جويان خودند
همه دل در شکن زلف پريشان خودند

بس که پيمان شکني در دلشان جا کردست
بسته پيمان بخود وآفت پيمان خودند

صحت در آرزوي دلم مرد وهمچنان
از لطف او اميد دوا کم نميشود

دانش همه خود راست ازان غيرت معشوق
در بر رخ نظاره ادراک برآورد

تو پاي کعبه رو آماده کن که در هر گام
هزار خضر براه سراغ ميرويد

تا کرد بنا عشقت افسانه هجرانرا
در خواب عدم رفتم افسانه چنين بايد

در خون جگر عرفي ميغلطد و ميسوزد
درآتش خود رقصد پروانه چنين بايد

پژمرده گشته بود ز غم داغهاي دل
در لاله زار خنده کنون جوش ميزند

تاجنتم بفال بر آمد ، بهشت را
اندوه در درون وبرون جوش ميزند

در واديي گمم که ز دلهاي تشنگان
چندين هزار چشمه خون جوش ميزند

تا زخم دل گشوده ودر خون نشسته ايم
در لذتم برون ودرون جوش ميزند