فرهاد و شيرين وحشي بافقي

زماني نوش بخشد گاه نيشش
تصرفها بود در ملک خويشش

رسيده در بر بانوي ارمن
سر شيرين لبان شيرين پرفن

مکن در خون مسکينان دليري
ز مسکيني بترس و دستگيري

خريداري شنيدم کردت آهنگ
که نبود در ترازويش بجز سنگ

کجا در دوستي برخود پسندم
که همچون دشمنانت بردوست خندم

بهشتي کوثر اندر چشمه سارش
دم عيسي نهان در نوبهارش

فروزان بود چهر آتشينم
ندانستم که در آتش نشينم

خرد زنجيري زلف بلندش
سر زنجير مويان در کمندش

ادبها ديده از خردي زدهقان
شده در خورد بزم پادشاهان

نخواهم زندگاني در فراقت
که شادم ز اجتماع و احتراقت

هفت اورنگ جامي

جنبشي کافکند بر او سايه
ملکوتش دهد در آن مايه

اي همه قدسيان قدوسي
گرد کوي تو در زمين بوسي

مبتدي در ره تو مويه کنان
نعره اهدناالصراط زنان

منتهي در سجود بين يديک
گفته کيف الطريق رب اليک

وحدتي گشته کثرتش طاري
در همه ساري از همه عاري

مي کن از شر اعور دجال
استعاذت در اکثر احوال

به جوار خودم رهي بنماي
در حريم دلم دري بگشاي

که مرا آنچنان يکي انگار
در دلم ظلمت شکي مگذار

بود عمرم سفيد طوماري
در کف همچو من سيه کاري

بود عقد صحيح ليک در آن
کسري افکند سنگ بدگهران

مي زند سنگريزه رودش
طعنه بر بحر و در منضودش

گرد آن منزل بهشت نشان
رفته در ديده سرشک فشان

دمبدم در معنيي سفته
خالي از لاف و دعويي گفته

چشم اميد بر سپاهش نيست
جز در حق اميدگاهش نيست

حق تعالي چو در شباني او
ديد آيين مهرباني او

چون بکوبد طمع در مسکن
عدل بيرون گريزد از روزن

در پناهش پناه عالم باد
بالنبي و آله الامجاد

از درون آشنا و همخانه
وز برون در لباس بيگانه

همچنين معنيش که اصل اصول
اوست در اصطلاح اهل وصول

شکم همچو طبل پيش نهند
روي در خوابگاه خويش نهند

رفته از همت فرومايه
در جوال خيال بي مايه

باطني همچو خانه زنبور
که کنندش فضوليان در شور

آنچه تو از حديث مصطفوي
در نشان ولي همي شنوي

گر ازو تربيت نگيري باز
آيد آن شاهباز در پرواز

بر يک انديشه مستقيم شوي
در حريم وفا مقيم شود

در ميان دو پهلويت پيوست
نفس دشمن نهاد کرده نشست

عصمت است اينکه صاحب ديوان
نيستي خوش نشسته در ايوان

تا به بهتان در بهانه زني
بيگناهي به تازيان هزني

بود پيش از وجود ما شيطان
در ميان فرشتگان پنهان

شاه بايد که بردبار بود
در سخن صاحب وقار بود

زيد چون بر لسان استعداد
پيش جودم در سؤال گشاد

گر چه تو ز اختيار مأموري
ليک در اختيار مجبوري

پهلواني بروت ماليده
بهر کين در دغا سگاليده

به خلافت دلش بسي مايل
شد ابوبکر در ميان حايل

نيست در هيچ معني و جهتي
. . . را به او مشابهتي

تخته خامه عقايد باش
در همه صورتش مشاهد باش

در حوايج خداي را بيند
جز شهود خداي نگزيند

ليک چون در مراتب امکان
گشت ظاهر به صورت اعيان

نطق ديگر همي کنند اثبات
در جميع مواطن و اوقات

کرد ورد نماز امام تمام
وان موسوس هنوز در احرام