ديوان عرفي شيرازي

در بهاران همه کس همدم مرغ چمن است
دل من هم نفس مرغ قفس ميگردد

بنده عشقم وآيين ديارش کانجا
در بدر شعله بدنباله خس ميگردد

نظر ز ننگ بدوزد گداي کوچه عشق
ازآن متاع که در سايه هما بخشند

باهل دردنشين در حريم گلشن عشق
که گر نسيم صبا خوش کني صفا بخشند

در ره عشق توقف نپسندي ورنه
تا ابد هر قدمش جاي تأسف باشد

با آنکه يقين است که در گلشن فردوس
صد گل بتهي دستي هر خار فروشند

ما معتکف کعبه انسيم که در وي
بيهوده بهر کوچه دويدن نگذارند

از تربيت آب وهوا در چمن عشق
نخلي که شود خشک بريدن نگذارند

در سينه خلي هر دم واز گرمي صحبت
غمهاي تو دل را به طپيدن نگذارند

با چنين غوغا که در اين بزم شورانگيز بود
شيشئه نشکست وسنگي بر سر ساغر نزد

در چنين بزمي که يک پروانه دارد صد چراغ
با همه پروانگي گرد چراغي پر نزد

شهنشاهي به ملک دلبري وترکتاز آمد
که نور طلعتش را مهرومه در زير مي آيد

نه مرد باده عشقي وگرنه در طلبت
فغان ز جوش خم لاجورد ميخيزد

رديف وقافيه غم نيست در ميان غزل
که يار چون نپسندد پسند خواهد شد

نماند يکنفس دردسنان دشمنم در دل
وگر از دوستان خاري خلد بسيار ميماند

تمام عمر با اسلام در دادوستد بودم
کنون ميميرم و ازمن بجازنار ميماند

عرفي در آبنوحه که بسيار بيغمي
باشد زديده قطره اشکي فرو چکد

بباغ عشق گياه هوس نميگنجد
چنانکه در چمن روضه خس نميگنجد

از آن دلم همه ترکان تند خو طلبد
که در حوالي آتش مگس نميگنجد

درا بسينه وصد کوه غم بنه بر دل
مبين که در دل تنگم نفس نميگنجد

مگو بباغ بهشت آي و دلگشايي بين
که بلبل دل من در قفس نميگنجد

باده حکمت کشيدم نشاه غفلت فزود
در مزاج من خرد داروي بيهوشي بود

بايدش چون من مسيحا بود در اعجاز دم
هر که اوبا آفتابش ميل همدوشي بود

قضا هنوز نيفکنده بود طرح کنشت
که بوسه بي ادبي بر در صنم ميزد

نبود سايه نشين آفتاب حسن بزلف
که فتنه دست در آن زلف خم بخم ميزد