ديوان عرفي شيرازي

رفت عرفي ز پي عقل وبجايي نرسيد
گرچه صد مرحله از کون ومکان در پيشست

بي نشأه ذوقي نبود خفته بيدار
در صومعه وميکده مخمور نماندست

باور نکنم گر چه اناالحق زده کز عشق
صد راز دگر در دل منصور نماندست

عرفي ارني گوه بشنو آيت يأسي
ديريست که اين فايده در طور نماندست

در بيعگاه ديروحرم هر کجا که هست
دين شکسته ودل پر خون متاع ماست

عرفي نواي مرغ تو در هيچ باغ نيست
اين نغمه خاصه چمن اختراع ماست

در ملک عشق کس نشناسد غم معاش
سنک وسفال کوچه او پاره دلست

برهمن چون بست زنارم مغان گفتند حيف
کين زمان در کافرستان عزت زنار نيست

شرمسار از همت عشقم که در هنگام نزع
اضطراب جان سپردن مانع ديدار نيست

انتظار نوبهار از تنگ چشميهاي ماست
صد تماشا هست درگلخن که در گلزار نيست

همين بسست دليل بقاي عالم عشق
که يکشب غم او در هزار سال گذشت

غمگساري در لباس دشمني محبوبيست
خشم وناز آرايش ايوان بزم خوبيست

گر بسنجي در دمن ظاهر شود کين اضطراب
هم ترازوي متاع طاقت ايوبيست

اي جان کباب شوجگر خويش رامسوز
ترسم تونيز تلخ شوي در گلوي دوست

آن شيوه که غارتگر صد قافله جان نيست
در سلسله حسن تواش نام ونشان نيست

در روز جزا دست شهيدان محبت
دستيست که گيرندة دامان عنان نيست

دل صاحب درديست که در حالت شيون
با آه خراشيده دل ماتميان نيست

زنهار بخر گر همه سنگي بفروشند
آن گوهر ناياب که در هيچ دکان نيست

دانه اي طاوس کمتر چين که در گلزار عشق
غير بلبل صيد دام ودانه صياد نيست

وصف جنت کم کن اي رضوان که در بستان ما
سروسوسن بي شمارست ويکي آزاد نيست

تهنيت جز در مصيبت پيش ما عيبب است عيب
عيد را درشهر ما رسم مبارکباد نيست

در جهان دوستي ودر زبان دوستان
آن لغت کز وي نيابي معني بيداد نيست

بيستون ما زفيض نور حسن آيينه است
تيشه بازيچه اينجا در کف فرهاد نيست

عرفي مرو از ميکده در صومعه کانجا
کس راغم مخموري وخميازه کس نيست

چو در وجود خود از مردمي نيابم هيچ
عرق ز ناصيه بيرون جهد که شرم کجاست