ديوان عرفي شيرازي

در دور صبر سينه عرفيست جام زهر
دربزم شوق شيشه پرخون دل منست

زبار درد سبک مايه دان شهيدي را
که در محيط محبت بساحل افتادست

من از فريب عمارت گدا شدم ورنه
هزار گنج بويرانه در دل افتادست

آبي که بنوشيد خضر ، وه که زمژگان
در باديه غم بسراغ دل ما ريخت

اين گريه که برگشت بدل از در ديده
صد دانه الماس بداغ دل ما ريخت

گه زهر فشاند بلبم گه زند آبش
زينگونه بسي تعبيه ها در شکر اوست

عشق از طلب صحبت رضوان بود آزاد
زهدست که دست هوسش در کمر اوست

هر گرد که از خاک شهيدان تو خيزد
صد قافله درد ابدي در اثر اوست

نهاده مرهم لطفي بدل که در دوجهان
بغيرت ازدل چاکم همين وفاست که نيست

در معرکه عشق زبون شو که دراين رزم
هرکس که بصدرنگ شهيدست شجاعست

گوش شنوا جوي که در بزم تکلم
بر بستن لب موجب صدگونه صداعست

که لاف حسن ادب زد بگو ببزم مغان
بيا که آينه در دست شيشه حلبيست

نکاح دختر رز بود دوش با عرفي
هنوز قاضي شهرش نشسته در طنبيست

هم سمندرباش وهم ماهي که در جيحون عشق
روي دريا سلسبيل وقعر دريا آتشست

هاي هايي زمن اي بلبل عشرت بشنو
در مصيبتکده هم مرغ خوش آوازي هست

ياران زشير دختر رز در صبوحي اند
عرفي توجام زهر بکش کين صبوح تست

دوش بختم دامني در چنگ داشت
وز گل رويي نگاهم رنگ داشت

داغي که امان جويد ازاو سينه دوزخ
در باغ محبت ثمر نيمرس ماست

گر در کمين وسوسه هشيار مي نشست
جاسوس طبع خانه برانداز ميگرفت

گر در فريبگاه سلامت نمي غنود
صد دزد خانگي بدر راز ميگرفت

هرگز شکست توبه ملومم نداشتست
اين نکته در ميانه اصحاب گفتنيست

با برهمن حديث محبت رواست ليک
در دام طاير حرم آن دانه خوشتر است

در صحبتي که شرم وادب هست فيض نيست
ز آنرو مرا بصحبت بيگانه خوشتر است

نوش اگر ناخن زند در دل شراب ناب هست
ورسبو ازمي تهي گردد خمار خواب هست

گر نمي ارزم بوصلت ز آرزو منعم مکن
در دل عاشق هزاران مطلب ناياب هست