ديوان عرفي شيرازي

عشق بنشست زپا در ره جوياي فريب
زاغ انديشه همان کبک خرامست اينجا

ازبس که در معارضه ديدم مثالها
عاجز شدم ز کشمکش احتمالها

شادم که در طپيدن خاصي فکنده ام
هر ذره از وجود دل آرميده را

عرفي طمع مدار مدارا زخوي دوست
در دل نگاهدار سراسيمه آه را

زغيرت پيچ و تاب افتاد در رگهاي جان من
همانا دست اميد کسي دارد عنانشرا

عشق کو تا در بيابان جنون آرد مرا
تشنه سازد برلب درياي خون آرد مرا

مي برد انديشه ام از کعبه در ديرمغان
مي برد باري نميدانم که چون آرد مرا

در روضه برسايه ديوار کنشتيم
ازبي ادبان پرس حرمگاه صنم را

سر رشته معامله در دست قسمتست
با دشمنان بمهرنجوشد کسي چرا

خيز و سماع شوق کن چند بحکم عافيت
در شکني بگوش دل زمزمه الست را

مرغ بهشت بودم اما درين گلستان
در روز بد نهادم بنياد آشيانرا

يا بدعا غير درد از در يزدان مخواه
يا بطلب گر خوشي ترک دعا زوطلب

مرغان اجابت همه بريان وکبابند
در روضه خلدي که نسيمش نفس ماست

چندين بپريشاني آن طره چه نازي
در زلف تو از زلف توآشفته تري هست

آن دل که پريشان شود ازناله بلبل
در دامنش آويز که باوي خبري هست

صدروشنيست در تتق تيره روزيم
فيروز شام من که سحرها درو گمست

مراکه شيشه دل در زيارت سنگست
کجا دماغ مي ناب و نغمه چنگ است

ففان ز غمزه شوخي که وقت تنهايي
بهانه اي بخود آغاز کرده در جنگ است

در درون باغ عشرت عمرما بگذشت ليک
عمرديگر درپشيماني هم ازبيرون گذشت

معشوق در آغوش و مرا آينه درکف
ازبس که دلم شيفته زشتي خويش است

آنرا که در گنج سعادت نگشايند
تشويق تمناي کم و بيش کفافست

در منحله عشق سرانگشت فرو بر
گر شهد ميسر نشود نيش کفافست

چندان که دلم آفت عشقت طلبيدست
در حوصله عشق تو گنجايش آفت

مقربان همه بيگانه اند بر در دوست
غرور بود که نامش بآشنايي رفت

صد لاله زار داغ شکفتست در دلم
برگ گلي بصد چمن افزون دل منست