ديوان عرفي شيرازي

وهم باطالع او گفت که باشم در عرش
گفت گرگم نشوي پيشترک هم ميآي

سال مولودش از آن شاهگل بي بدل است
که ندارد بدلي در چمن دولت وراي

مرحبا اي بکنار آمده از صلب پدر
جاودان در کنف فضل پدر ميآساي

زآن بود زنده حسودش که جهان گشته ز ننگ
در وجود عدم دشمن او بي پرواي

کلکم از بهر سخن چيني من سر در پيش
وز علوم سخنم تارک او گردون ساي

تا محال است که مهتاب بگز پيمايند
تا بود در عرض خلق فلک ناپرواي

باد مساح فلک در عرض آباد جهان
بذراع عرضت مزرع دوران پيماي

در آن ديار بسودا رود دلم که دهند
جوي ملال بعمر ابد به بسياري

منم خراب عمارت بکشوري که در او
بود بدست خرابي عنان معماري

چنان بعشق تو درسکر درد بي تابم
که تنگ حوصلگان بيقرار در زاري

مسيح خلق ترا در زمان ماضي بود
بجيب دلبر کنعان دکان عطاري

نهيب عدل تو در طبع آسمان محيل
که شيشه است لبالب زمردم آزاري

سبکروي که زمين را بپويه بنوازد
چو نور سايه او در محل سياري

بهشت راز مقام دراز دستان نيست
در مشاهده بر روي ميوه چين مگشاي

هنوز در رحم است آنکه طبع دايه اوست
بروي سر ازل ديده جنين مگشاي

بتيغ غمزه جانان گشاي پهلوي دل
دلي که در غم او تنگ شد چنين مگشاي

بناي عفو بر الطاف دوست نه، نه زمان
در شهور مزن غرفه سنين مگشاي

لب صفا بگشا در بيان ساده دلي
زبان عقل بتشريح مهر و کين مگشاي

زهر سخن در بازيچه اي فراز کنم
بزاده خردم چشم هزل بين مگشاي

اگر درآينه بيني ز شرم زشتي خويش
بچاه ويل در افتي چوديده بگشايي

بکودکي شده مويت سپيد و بيخردي
از آن زبطن هوس در بهشت ميزايي

مبصران همه تن چشم در حريم وصال
تو جمله دست و شکم پيش من و سلوايي

دوشيوه داري و در هر دو عرفي از توبه است
که ترهات فروشي و عمر فرسايي

حسود جاه تو در تنگناي غم هر دم
فراق نامه نويسد بمرگ نا گاهي

اينکه بچندين حيل سبک شوم از غم
غم بغم ار در فزود مي چه غمستي