ديوان عرفي شيرازي

گهر شناسا در پيش پاي بين و بسنج
نثار من که بفرق تو باد ارزاني

بخند ، اي در و ديوار روزگار خراب
که برزمانه زدم تکيه سليماني

مده براوي ناجنس نامه ام که مرا
در اين قصيده بروز کمال ننشاني

چه صاحب آنکه در اهمال خدمتش نشنيد
قضا ز صورت ديوار عذر بيجاني

سخن شناسا ديدي و ديده باشي هم
علو پايه من در مقام سحباني

طريق ذيل چه پويم در اين خجالتگاه
که لنک شد خردم را سمند جولاني

بنزهتگاه معني ميهمان شو تا زاستغنا
مگس را باد زن در دست، بر اطراف خوان بيني

سر روحانيان داري ولي خود را نديدستي
بخواب خود در آ، تا قبله روحانيان بيني

بخوان خود درآ تا قبله روحانيان بيني
بين در آينه تا آتش صد خانمان بيني

تو محبوب جهان آنگه مدارا ، باورم نايد
تو شمع انجمن باشي و در پروانه جان بيني

نبيني در مقام نفس و طبع آسودگي هرگز
بهفتم پايه مسند نه که راحتگاه جان بيني

بچشم مصلحت بنگر مصاف نظم هستي را
که هر خاري در آن وادي درفش کاويان بيني

شعار ملت اسلاميان بگذار اگر خواهي
که در دير مغان آيي و اسرار نهان بيني

ازآن تاراج بيني در بيابان کاندر اين وادي
بآبادي چوآيي راهزن را ديده بان بيني

بدام اندر کشيدند اهل معني طاير دولت
تو در زير درختان همچو طفلان آشيان بيني

نگنجد نور خورشيد ازل در ظرف هر ديده
بآب ديده مردان نگر ، تاعکس آن بيني

درا در پرده بينش که مدهوشان حيرت را
فروغ ديده ستر عورت دوشيزگان بيني

مشوش خواهمت گاهي که بيني رهروي خسته
در آتش خواهمت جايي که دستي برعنان بيني

بفخر دودمان عالم سفلي مکن مدحش
درا، در عالم علوي که فخر دودمان بيني

بمجلس غم گداز و عشرت افزا ، ليک در خلوت
بشادي دشمنش يابي به انده مهربان بيني

برون از تشنگي درآتش است اما درون بنگر
که نهر سلسبيلش در گلوي دل روان بيني

کنار بحر بي پايان عرفان در وسط يابي
اگر بازورق دل شوق او را بادبان بيني

بدرويشي ثناي خانخان مي کني آري
خوشآمد گونه اي تا روي حشمت در ميان بيني

چند در پرده نشيند خلف دوده کون
محرمي نيست مگر هم تو شوي پرده گشاي

دوش بر دوش قضا دست در آغوش قدر
آمد از پرده برون پردگي صنع خداي