ديوان عرفي شيرازي

در چمنهاي محبت هر قدم چون کربلا
از نسيم عشوه فرش ارغوان انداخته

سايه پرورد غمت در آفتاب رستخيز
فرش استبرق بزير سايبان انداخته

اي مذلت را روايي داده در بازار عشق
عزت و شان را ز اوج عزوشان انداخته

زين خجالت چون برون آيم که دل در موج خون
نوعروسان غمت را موکشان انداخته

کرده از عرفان لباس عجز را دامن دراز
کوتهي در جيب عقل نکته دان انداخته

شرع گويد منع لب کن عشق گويد نعره زن
اي توهم در ره عشقت عنان انداخته

حيرت حسن ترا نازم که در بزم وصال
جام آب زندگي از دست جان انداخته

وصف صنعت کز لب هر ذره ميريزد برون
نطق را در معرض عقداللسان انداخته

در ثنايت چون گشايم لب که برق ناکسي
منطقم را آتش اندر خانمان انداخته

مست ذوق عرفيم کز نغمه توحيد تو
لذت آوازه در کام جهان انداخته

گر بي شهادت از در عشقت روان کنند
تيغ کرشمه و دل نامهربان مخواه

گر مژده وصال رسد در زمان بمير
وز بعد مرگ اگر برسد دوست جان مخواه

اي مرغ سدره ، در طيران ابد بمان
منشين بخاک طوبي و انس مکان مخواه

تا ميزبانيت نکشد در خم غرور
تنها بطرف سفره نشين ميهمان مخواه

ترحمي نکند حسن بر دلم ، گوئي
که در زمانه يوسف نبود زنداني

زدين خويش سوالش کنند در محشر
کسي که عشق تو نگزيد بر مسلماني

بعهد او شعرا در صفات زلف بتان
کنند نقل بجمعيت از پريشاني

دل حسود ز ويران ترست زان موضع
که در زمانه جود تو ميکند کاني

تو زيب محفل و من بينمت که در ميدان
سر زمانه بفتراک بسته ميراني

نهال بخت تو در گلشني بود سر سبز
که راه کاهکشانش کند خياباني

سمند دولت جاويديت که در هر گام
بساط کون و مکان بايدش بميداني

بخرق عادت اگر ملتفت شوي شايد
که کنه خويش در ادراک عقل گنجاني

چو عرض معجزه را تربيت دهي شايد
که سايه در بغل آفتاب بالاني

همان عصاي کليم است خامه تو ولي
صلاح در قلمي ديده ني بثعباني

بماني از حرکت آفتاب در مطلع
مثال ديده احول بگاه حيراني