ديوان عرفي شيرازي

مرحبا اي باده کيفيت روح القدس
کامدي چون عشق و در رفتي ز سر تاپاي من

من مطيع ملک استغنا ولي رانند حکم
دودمانهاي هوس در ملک استغناي من

دامنم تر کرده طوفاني که در معني يکيست
موجه دريا و موج حله خاراي من

بال طاووس از گلاب و عود رضوان پرورد
تا بسازد مروحه در موسم گرماي من

در دم انديشه قدر تو بشکافد ز هم
حله هاي علم بر دوش دل داناي من

تا تو گشتي غايب چشم از ره نسبت گرفت
مردمک حکم سبل در ديده بيناي من

بر سر عمان درد موج حلاوت زدن
بر در ميدان دل فوج ستم داشتن

در جگر اشتها آب هوس سوختن
وز اثر امتلا درد شکم داشتن

مستي و ديوانگي جام مسيحا شکست
صرفه در اين بزم نيست ساغر جم داشتن

با صنم آميختن کفر ادب دان ولي
شرط بود در ميان فاصله کم داشتن

مگو در آينه آب عکس مهر افتاد
که آفتاب ز گرما برد بآب پناه

چو گيري آينه در کف ز شوق عارض خويش
ازآن کرشمه نرگس وز آن فريب نگاه

شود مثال در آئينه مضطرب ز انسان
کز اضطراب دل آب، عکس عارض ماه

در لفظ شراب چون بود آب
با تشنه لبي زآب توبه

در وصف بباده چون شريک است
صد بار ز شهد ناب توبه

اين بس که و بال ما نگردد
در کشمکش حساب توبه

صورت اميد مي بينم چو آب موج زن
بسکه ميگردد زشرمم رعشه در نور نگاه

در نگاه شاهد معني عالم غوطه زن
تا بجولانگاه صورت بسته اي دام نگاه

بسکه بي تأثير ضايع گشت در دير مجاز
گريه هاي تلخ شام و ناله هاي صبحگاه

زان کسي محرم نبود اندر حريم ايزدي
تابود و هم غلط بين در امان از اشتباه

اي که از احوالم آگاهي مهل اينسان مرا
همچو سعيم در حصول طاعت و عفت تباه

سينه مد الف بشکافد و بيرون جهد
چون در اثناي پريشاني نويسم تير آه

احتمال رو سپيدي دور باد از آنکه او
جز بدرگاه تو سايد چهره در عذر گناه

نور حيرت در شب انديشه او صاف تو
بس همايون مرغ عقل از آشيان انداخته

از کمان ناجسته در چشم تحير کرده جا
معرفت گر تير حکمي برنشان انداخته