ديوان عرفي شيرازي

ز ذوق کشتن عرفي بحيرتم که چرا
چوکينه در دل بي مهر او گرفته مقام

بود برات عطايت بدست هر فردي
چو نامه هاي عمل در حسابگاه قيام

فشرده ذوق سخا در دل توپا محکم
چو استقامت زر درخزينه هاي لئام

حروف قدر ترا صورت فلک جرمي است
که عکس قاعده پايين فتاده در ارقام

منم آن بحر لباب ز معاني که بود
قطره آب ز شرم سخنم در يتيم

در پزيرد زدمم صورت ديوار ، حيات
مايه فطرت از او وام کند فهم حکيم

هرنفس قافله اي در دلم ازعالم عقل
مي رسد جنس متاعش همه عجز و تسليم

زهر خندي کند از چشمه طبعم ببهشت
در دکان حلاوت نگشايد تسنيم

دوش بر دوش نبي در شرف ذات علي
که عديم است عديلش چو خداوند کريم

خانه زاد خردش جوهر اول با وي
گفت کاي دانش من در بر علم تو سقيم

هر که را ضربت گرز تو درآيد بضمير
در بدنها شود از سايه او عظم رميم

اي که در عالم اجسام ، حکيمانه اگر
دفع افساد عوارض کني از لطف عميم

شبهتي نيست در اين واقعه کاصحاب بهشت
«من و سلوي» بفروشند بزقوم جحيم

آسمان نهمين حصر شکوه تو کند
در ميان گيرد اگر دايره را نقطه جيم

چون سرکشي بحکم توانديشه کرده است
خونش فکنده بيم سنان تو در شکم

پيش از وجود صلب فلک بود ذات تو
در بطن صنع نادره زا توأمان علم

در دل فتاد سايه طبع بلند او
گفتم که اين سزد بصفت آسمان علم

در مجمعي که قوت معني دهي بفيض
دستم ز آستين بفرستي بخوان علم

مسند نشين خاک در دانشش کني
اي فضل مايه بخش تو سلطان نشان علم

در دل قويم گر چه به آثار ضعيفم
وز دين غنيم گرچه باظهار فقيرم

بر تارک ارباب فنا ترک کلاهم
در صفحه اصحاب صفا نقش حصيرم

در بارگه سلطنتم چون گذرت نيست
بر ناصيه ماه ببين نقش سريرم

هنگام رقم سنجي احکام کواکب
برجيس نهد مجمره در پيش دبيرم

آن چشمه قربم که زلب تشنگي وحي
جبريل در آيد بحرمگاه ضميرم

با هاي و هوي ناله کنم راه شوق طي
باشد که هول در دل رهزن درآورم