ديوان عرفي شيرازي

دارم اين قافله را سرمه ز خاک در تو
نبري ظن که بتاراج سپاهان رفتم

در بن هر خار خنجر ميخورم
برسر هر نيش جولان ميزنم

صد محيط زهر دارم در سفال
مرحبايي گو که آسان ميزنم

مرغ تجريدم ، نوا در فصل دي
بر فراز شاخ عريان ميزنم

آتش طورم مي و جام آفتاب
حيف کاين مي در شبستان ميزنم

گردم از راحت زنم بر من مخند
کاين نفس در کام ثعبان ميزنم

در سراب افتاده ام جام و سبو
زآن جهت بر سنگ بطلان ميزنم

تا شوم پامال خيل غمزه ات
خيمه را در کافرستان ميزنم

شيشه از زهر هلاهل شد تهي
کاسه در خون شهيدان ميزنم

ورسبب جويد کسي در گوش وي
اين نوا از عود برهان ميزنم

تا مرا در بزم خود جا داده اي
تکيه بر ديوار احسان ميزنم

در غياب اين نغمه را هر نيم شب
همره مرغ سحر خوان ميزنم

که ناگهان ز درم در رسيد مژده دهي
چنانکه از چمن طالعم بمغز شميم

بره فتادم وگشتم چنان شتابزده
که دست اهل کرم در نثار گوهر و سيم

رسيدن من و اقبال آن همايون فال
چنان فتاد مطابق در آن خجسته حريم

نگفت و من بشنودم هر آنچه گفتن داشت
که در بيان نگهش کرد بر زبان تقديم

لبش چو نوبت خويش از نگاه باز گرفت
فتاد سامعه در موج کوثر و تسنيم

ز جام شدم که کدامين قصيده بايد گفت
بلهجه اي که دمد روح در عظام رميم

نهيب هيبت او در مشيمه نقدير
شکست گوهر گفتار بر زبان کليم

زهي وجود تو در سايه عنايت شاه
که کرده بذل سعادت هماي را تعليم

حسود ناز و نعيم تو بر در طالع
چنان غريب که طامع برآستان لئيم

هماي قدرتو اوجي گرفته در پرواز
که دام کسب شرف باز چيده عرش عظيم

ز زاده دل و طبعم اگر شود آگاه
باصل خويش ننازد زشرم در يتيم

بشاشت دل اطفال در شب نوروز
نشاط خاطر صايم بصبح عيد صيام

به نيم جرعه چه شوراست در دلم گويي
کزآن لب نمکين رشحه اي فتاده بجام