ديوان عرفي شيرازي

گر نسيم باد لطف او وزد در صحن دير
بردمد مانند شاخ از رشته زنار گل

در حريم روضه ارکان کجا از يک نهال
بر خلاف رنگ و بوي هم برويد چارگل

مرگ در عهدت بخلد از بهر گلچيدن رود
تا برد ، گاه عيادت بر سر بيمار گل

در دل تنگ شهيدان از نشاط عهد تو
رويد از پيکان ناوک غنچه و زسوفار گل

گر بجنت بگذري حاشا که رضوان در رهت
سوسن و سنبل بيفشاند بلي ناچار گل

جلوه کن در روضه تا حوران بدست انفعال
از فروغ چهره بر پايت کنند ايثار گل

داورا باغي است طبع دلفروزم کاندر او
غوطه در آتش زند چون مرغ آتشخوار گل

در سرود وصف اخلاق تو ميريزد برون
بلبل طبعم بجاي نغمه از منقار گل

در مزاجش ره نيابد خشگي طبع خزان
گر زآب طبع من گردد رطوبت دار گل

تا نه بيداد خزان در گلشن عالم شود
منظر مرجان اساسش تا زمين هموار گل

ايها الناس بگوئيد مبارک بادم
کز صنم خانه تن در حرم جان رفتم

درد، همدوش و بلا بر اثر و غم در پيش
تا براحتگه تسليم بدينسان رفتم

آرزو کشتم و خون خوردم و عشرت کردم
نه در جور زدم ني بر احسان رفتم

کس عنان گير نشد ورنه من از بيت حرم
تا در بتکده ، درسايه ايمان رفتم

آفتاب آمد و در زير سرم بالين شد
چون بخواب عدم ارحسرت جانان رفتم

بس بديوار زدم سر،که در اين کوچه تنگ
آمدم مست و سراسيمه و حيران رفتم

آمدم نغمه گشا از لب اميد وز يأس
در رگ و ريشه دل دوخته دندان رفتم

آمدم صبح چو بلبل بچمن در نوروز
شام چون ماتمي از خاک شهيدان رفتم

شب يلداي حياتم بسحر گويد حيف
که در افسانه بيهوده بپايان رفتم

ز آن شکستم که بدنبال دل خويش مدام
در نشيب شکن زلف پريشان رفتم

راه مجنوني و فرهاديم آمد در پيش
رفتم اين راه وليکن نه چو ايشان رفتم

ناخن تيشه نراندم برگ و ريشه سنگ
کوه غم در ته پاسوده بجولان رفتم

تيغ وي گفت که در معرکه جنگش من
همه از تارک او تا سم يکران رفتم

باد طوفان سخايش بصبا گفت که من
فوج در فوج شکستم چو بميدان رفتم

طالعش صبح ولادت در دنيا زد و گفت
آفتابي بکف اينک بشبستان رفتم