ديوان عرفي شيرازي

در اين هوس که رود همعنان او نفسي
شبانه روز زند شاطر سپهر شلنگ

حساب طول عمل در فضاي ميدانش
چو عرصه ابد است و شماره فرسنگ

صنم بجيب نه تا خيزم از در اسلام
ردا بدوش نه تا بگذرم بشهر فرنگ

هجوم دعوي من در تساوي اضداد
کنايتي است که آيينه ام ندارد زنگ

زهي مجال چو حفظت ببحر خيمه زند
که بعد از اين شکند زوري در آب نهنگ

فروغ شعله قهرت فتد چو در ارحام
بچشمه سار برآيد سمندر از خرچنگ

گيرد از فيض هوا طبع جواهر دارو
خصمت ار سوده الماس کند در مکحل

انبساطي است در اين فصل که بي کاوش عقل
شايد ار باز شود عقده ما لاينحل

اي شب هجر تو در ديده خورشيد سبل
چشم روح القدس از شوق جمالت احول

از دل و دامن آلوده در يأس مزن
دجله عفو باينها نشود مستعمل

مير ابوالفتح که در سينه دولت مهرش
آفتابي است که تحويل ندارد ز حمل

روي در روي رود سايه او با خورشيد
چشم بر چشم کند پايه او جنب زحل

يکدرم وار نيايد زر خالص بيرون
گر ضميرش زر خورشيد در آرد بعمل

در مقاميکه کند روي کنايت بعدو
ضرب شمشير ندارد اثر ضرب مثل

تا گرفته زسخاي تو جواهر دارو
جود حاتم شده در ديده اميد سبل

گر بخورشيد دهد سرعت او در يک دم
آيد از ثور بترتيب منازل بحمل

پرغروري است که تا من در مدحت نزدم
اين گمان داشت که دورانش نياورد بدل

هر سر مويش اگر باز شکافي بيني
سومناتي است که چيده است در اولات و هبل

دعوي همت از شرم خسان در خلوت
بشکند رنگش اگر جامه نباشد مخمل

دارد از عزت اصل گهر و ذلت شعر
پاي درتحت ثري دست در آغوش زحل

در نثارت گهر چند طمع داشت قضا
زآن باخلاص تو بشکست غرورش اول

بعد ازين از فيض رنگ آميزي فصل بهار
خامه نيرنگ ريزد بر در و ديوار گل

گر چه مستغني بود عاشق زفيض هر هوا
رويد از نور نگاهش در دم ديدار گل

گرهمي داند که تاراج خزاني در پي است
از چه مينازد بمشتي درهم و دينار گل

جاه او ديد آسمان و چشمه خورشيد ، گفت
بلبلي از باغ ما بگرفته در منقار گل