ديوان عرفي شيرازي

امرت بمصلحت قدمي گر بسنگ زد
دستار در گلوي قضا کرد روزگار

در مصر حسن تو نستانند رايگان
کنعان صدف دري که بها کرد روزگار

هم روزگار داغ شود گر بيان کنم
آنها که در ميانه ما کرد روزگار

تا در زمان خاک نشينان ملک ياس
گويند جور کرد و جفا کرد روزگار

خواب ني زاويه داد در او والي حسن
خواب ني آينه صورت او معني ناز

چه پريچهره نگاري که ندارد مثلش
در پس پرده فطرت فلک لعبت باز

زاحتساب تو پي دوختن دلق ورع
زهره در سوزن عيسي کشد ابريشم ساز

تابدار نيز رايت ز زمين مرغان را
سايه برجبهه خورشيد فتد در پرواز

هر حديثي که رضايت بسماعش نبود
از در گوش سراسيمه بلب گردد باز

چه کند گر نکند مهر نهان رخ بکسوف
چه کند گر نکند حور در روضه فراز

نامه ام داده نشان از چمن گلشن وحي
خامه ام کرده زبان در دهن شاهد راز

اعتبار صدف از نسبت در است ولي
انوري گرز «ابيورد» منم از شيراز

خمار مستي خود را بغمزه تو فروخت
دگر نماند متاعيش در دکان نرگس

زبان طعنه سوسن زکام چون نکشد
اگر نه روي چمن ديده در ميان نرگس

بجاي خون خورشش در رحم مگر ميبود
که مست شد متولد ببوستان نرگس

زبسکه نيست بخويش اعتمادش از مستي
نهاده در بغل لاله سرمه دان نرگس

چو غنچه کيسه پر از زرکن اي چمن که دگر
رساند بر در دروازه کاروان نرگس

خيال کجرويش سايه بر دماغ افکند
کش اوفتاد ز سر مغز در دهان نرگس

چو عکس لاله زند ياسمين در آب آتش
چو شاخ بيد کشد خنجر از ميان نرگس

چنان هواي تو بگرفت پاي تا بسرش
که جاي مغز نماندش در استخوان نرگس

نظر ببخت حسودت گشاد از آنرو يافت
سپيدي مژه در بدو عنفوان نرگس

تبارک الله ازين باغ دلگشا که در او
بچار فصل بود تازه و جوان نرگس

از بسکه نور بارد ازو در حواليش
خورشيد روشني کند از سايه اقتباس

اي از شميم جعد عروسان خلق تو
پيچيده در مشام نسيم صبا عطاس

حفظ تو گرنداي امان در دهد به بحر
شايد که سطح آب شود شعله را مماس