167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان وحشي بافقي
آن نظم که کرده طبعت انشا
در صدق چو صبح بلکه افزا
عاشق خدمت عدالت او
ابدش در عنان مدت باد
در نطق مرا فراز کند
درجات کمال جوينده
ناز پروردگان مکرمتش
نه که تا حشر جاودان باشند
عيش و عشرت کنند رضواني
در يکي تشت سيم بگذاري
دل افروزيم از شمع جمالت
در گردن تست تا قيامت
تا صورت باده نگون است
در کون سگ استخوان حرباست
که کسي بشکند گه سخنت
مرغ چمنت در انتظار است
در حفظ دعاي گوشه گيران
بشنو که فتاده در دهنها
در قافيه عرب بگويم
در پهلوي لفظ شب بگويم
خلد برين وحشي بافقي
طرح سخن نوع دگر ساختم
قفل گشاي در دربستگان
در حرم خاص ترين کرد جاي
در طلب اوست تکاپوي ما
نادره در سلک زبان آوران
در صفت خويش سراسر زبان
در همه جا نامورش ميکني
ناظر و منظور وحشي بافقي
فکنده رخت در گرداب غفلت
ببين بيداري چشم کواکب
ز کار خود در آزاريم جمله
وزان بشکفت گلهاي المشان
در گنجينه سر خدا تو
جهان زين بيشتر ويران نماند
فکن در گنبد گردون صدايي
بسان گنج در ويرانه پنهان
مدامش نرگس بيمار مخمور
نشد پيدا صفايي در ميانه
ازو مردن حيات جاوداني
زماني روبروي هم نشينند
کند آهنگ عيش و شادماني
سري بر کنج رنجوري نهاده
مرا بي همزبان در ناله مگذار
ردا افکنده در گردن هميشه
فتد افسانه او در ميانه
دوايي بهر درد عشقبازي
فتاده در پس کوه جدايي
ز محرومي سرشک خون فشانم
زبان در حرف مهجوري گشايم
دمي افکنده طرح دلنوازي
ازو افتاده در عالم صدايي