ديوان عرفي شيرازي

عشقت از بازيچه در بزمي اگر مستي کند
شيشه مي را شکستن برسر فغفور باد

جهان بگشتم و دردا بهيچ شهر و ديار
نيافتم که فروشند بخت در بازار

زمنجنيق فلک سنگ فتنه مي بارد
من ابلهانه گريزم در آبگينه حصار

عجب که نشکنم اين کارگاه مينايي
که شيشه خالي و من در لجاجتم زخمار

ز سلک مدت عمرم که روزها دزديد
که فصل شيب و شبابم گذشت در شب تار

وگر زبوته خاري کنم شبي بالش
بسعي زلزله در ديده ام خلاند خار

بصيد موري اگر ناوکي بزه بندم
دهان مار کند در گزيدنم سوفار

کسي چگونه بسامان در آورد آن سر
که چون ز زانو برداشت کوفت بر ديوار

چه مرقد آن که بود در شکنجه تا بفلک
هواي منظر او از تراکم انظار

زهي صفاي عمارت که در تماشايش
بديده باز نگردد نگاه از ديوار

زسقف گنبدش امسال باز مي آيد
هرآن صدا که کسي داده در حريمش پار

چه قدر صبح شناسند ساکنان درش
که در حوالي او شام را نبوده گذار

گرآفتاب درآيد بگنبدش گويي
که در ميانه فانوس شد مگس طيار

ز ذره هاي پريشان شعاع نور افشان
نجوم بي مدد آسمان در و سيار

گليست در چمن صنع شکل قبه او
که عرش داشته بردور او ، زکنگره خار

بگاه جوش زيارت در آستانه او
نا آسمان بته کفش گم کند دستار

رموز غيب مصور شود درو هر دم
چو خاطري که بود در تصور اسرار

لغت نويس خرد در صحاح همت او
بمعني لغت اندک آورد بسيار

برنگ دايره در حصر جود او هر دم
شود ملاقي آغاز انتهاي شمار

جحيم شاخ گلي از حديقه احسان
بهشت برگ خسي در شکنجه عصار

چو مهر راي تو در صبحدم شود طالع
شود ز فرط تهوع گلوي صبح فگار

عمل طراز فلک در صلاح کون و فساد
اگر نهد بخلاف مصالح تو مدار

ز مردمک نرسد نور تا ابد بمژه
چو بشکني حرکت در مفاصل انظار

هنوز ناصيه آفتاب در عرق است
از آن فروغ که بر وي فشاندي از رخسار

ز وعده ها که بخود کرده ام يکي اينست
که در طواف تو خواهم گريستن بسيار