ديوان عرفي شيرازي

در اين مصيبت عظمي که دهر سنگين دل
ز گريه هر سر موچشم خونفشان آمد

که رهبرش بعدم شد که مرگ در مرگش
سياه پوش تر از عمر جاودان آمد

هرآن عروس که در نوحه شد زحجله نطق
ز راه تهنيت اينک به آستان آمد

هر شرابي که در خم انشاست
بلب خامه تو مقرون باد

هر شرابي که در جهان عطاست
از نم خامه تو جيحون باد

آز را دست از سخاوت تو
در گريبان گنج قارون باد

وآنگه بچنين فصل که در ساحت گلزار
از لطف هوا چاشت نسيم سحر آيد

کشمير بهشتي است فريبنده که شبلي
آيد چو در او، صومعه بروي سقر آيد

هر لحظه که شاداب و ترش بينم ، گويم
بگشاي بغل بو که در آغوش درآيد

کشمير بر او واله او واله کشمير
اما نه چنان کش بدل از ديده در آيد

کارش همه انباشتن چشمه گريه است
هرگاه که سيماي تو در اندر نظر آيد

سري در عهد ما سامان ندارد
کسي کو آب دارد نان ندارد

منادي ميزند در شش جهت بانگ
که درد مفلسي درمان ندارد

ز قحط نان بمهماني عيسي
بجز يک نان فلک در خوان ندارد

هنر در نان کجا يابد که عيسي
بگردون رفت و جز يک نان ندارد

مجو لؤلؤ که از بس تنگدستي
خزف هم در صدف عمان ندارد

غلط شد راه نعمت خانه ورنه
نعيم حق در و دربان ندارد

چنان بر خضر بوي مي گذر بست
که ره در چشمه حيوان ندارد

بدريا در مشو کامروز از آشوب
جهان يک قطره بي طوفان ندارد

معاصي باعث خذلان روح است
در اين معني کسي کتمان ندارد

تا ازل سال کهن برگشته بهر تهنيت
جملگي در ساحت سال نوت محصور باد

از در دروازه نوروز تا ميدان عيد
هم چنين آرايش بازار عمرت سور باد

دولتت در باغ عالم گفت شهلا نرگسم
زهره گفتا چشم من چون چشم تو مخمور باد

هر معمائي کش افزايش بود مصداق اسم
در ميان کودکان دولتت مشهور باد

در محيط عشق موسايي که موجش دائم است
لجه قرب ترا هر موج ، کوه طور باد