ديوان عرفي شيرازي

اي آنکه در ايام ستايشگري تو
صوفي شمرد عيب تگهباني دم را

سلطان و گدا در طلب جامه و نانند
تا باز بگيرند جسد را و شکم را

يارب مده اين عيب که زحمت ندهم باز
در زيور اين زشت، براهين و حکم را

در خواهش عمر تو ابد باد موله
زآويزش عهد تو شرف باد قدم را

فقرم بسياست کشد از مسند همت
در چشم وجود ار ندهم جاي عدم را

اين جوهر ذات از شرف نسبت آباست
سوداست بابر اين در اگر چه سريم را

هرچند که در کشمکش جاه و مناصب
گمنام نمودند همه دوده هم را

از نقش و نگار در و ديوار شکسته
آثار پديد است صنا ديد عجم را

آرايش ايوان نبوت که ز تعليم
خاک در اوتاج شرف داد قسم را

در کوي تو تبديل کند مردمک چشم
اجزاي وجودم خود و اجزاي قدم را

تا حکم نزول تو در اين دار نوشته است
صدره بعبث باز تراشيده قلم را

آن روز که امکان حشم حادثه آراست
در سايه انصاف تو ميخواست حشم را

شايسته بدست آر که بينند در اين شهر
شايستگي جنس چه بسيار و چه کم را

هر گاه که در مدح بلغزم تو ببخشاي
کز مدح ندانم من حيرت زده ذم را

اي برزده ، دامن بلا را
سر در پي خويش داده ما را

چون در ره مردمي نهي پاي
از کوچه ما طلب وفا را

در ملک فرنگ و شهر اسلام
معزول نديده ام هوي را

مرحبا اي نوشدار مزاج روزگار
کز تو در کام حسود است افعي غم را لعاب

کي عروس بخت اعداي تو گردد حامله
کز سفيدي داشت در گهواره گيسويش خضاب

در محيط عصمتت گر شستشو بايد شود
دامن آلوده عصيان مصلاي ثواب

پرچم رمح تو درآشوب گاه معرکه
ليله القدري است در هنگامه روز حساب

خيمه جاهت کجا و تنگناي لامکان
در فضاي قدر خود ميکش طناب اندر طناب

چون درآيد همت مطلب شکافت درسؤال
تر زباني چون تمنا خشک ماند در جواب

تا فنا مطلق رود در ترکتاز انقراض
تا بقا رونق برد از کارگاه انقلاب

کاروان سالارشاهان آفتاب آمد ولي
چون تو نايد يوسفي در کاروان آفتاب