شاه و درويش هلالي جغتايي

الله الله! چه احترامست اين؟
در حق ما چه اهتمامست اين؟

اي دل و ديده خاک درگه تو
سر من همچو خاک در ره تو

چار يار تو در مقام نياز
هر يکي شاه چار بالش ناز

گر نبودي سخن چه گفتي کس؟
در معني چگونه سفتي کس؟

اين سخن گر نه در ميان بودي
آدمي نيز بي زبان بودي

واقفي از سفيدي و سيهي
در سياهي درآ، که خضر رهي

گر چه از تيغ من قلم شده اي
بسخن در جهان علم شده اي

گفت: در غنچه گل ورق ورقست
گنبد سبز چرخ پر شفقست

در فن شعر چون سخن کردند
همه تحسين شعر من کردند

نيست او را ز مثنوي خبري
در ره ما ز پيروي اثري

در سخن پنج گنج مي بايد
نه ز ابيات پنج مي بايد

آنکه نظم غزل تواند گفت
مثنوي را چو در تواند سفت

گفتم: از هر چه بر زبان آيد
سخن عشق در ميان آيد

کس چه داند که در ته چادر
قامت دخترست يا مادر؟

روي در اهتمام آن کردم
«شاه و درويش » نام آن کردم

بود در کوه گشته و هامون
کار فرهاد کرده و مجنون

بسکه مي داشت ميل عشق مدام
عشق مي گفت در محل سلام

شکر مي گفت، زانکه روزي چند
بود در کنج عافيت خرسند

گر چه مي خواست ترک محنت عشق
بود در خاطرش محبت عشق

لاله را از پياله اش داغي
گو: چه حاليست در چنين باغي؟

بهر دفع خمار نرگس مست
نصف نارنج داشت در کف دست

بام افلاک پيش منظر او
بود چون سايه پست در بر او

ماه و خورشيد فرش آن در بود
خشتي از سيم و خشتي از زر بود

ناگهان ديد مکتبي چو بهشت
در و ديوار آن عبير سرشت

هر که در مکتبي چنين شد خاص
خواند «الحمد» از سر اخلاص