ديوان هلالي جغتايي

در کوي عشقبازي از نام و ننگ بگذر
با يکدگر نزيبد رندي و پارسايي

قوي دستي، که در ميدان همت پنجه رستم
بپيش دست او فرسوده مشتي استخوان آمد

قران کردند ماه و مشتري در طالع سعدش
باين طالع چو خورشيد فلک صاحب قران آمد

هلالي گر چه عمري در بدر مي شد بهر کويي
بحمدالله! آخر بنده اين آستان آمد

دست دعا برآرم، هرگز فرو نيارم
الا دمي که سازم در گردنت حمايل

بادا تمام مردم در خدمت تو حاضر
بادا نظام انجم از طلعت تو حاصل

آتش موسي گرفت در کمر کوهسار
شعله بگردون رساند آه دل کوهکن

شمع فلک را نشاند شعشعه آفتاب
شعله در انجم فگند مشعل آن انجمن

گفت فلک: نيست اين، بلکه در ايوان عرش
چتر سعادت زدند بهر حسين و حسن

چشم و چراغ منيد، گر نظري افگنيد
باز شود اين چراغ در نظرم شعله زن

برفگنم جامه را، در شکنم خامه را
ختم کنم بر دعا، مهر نهم بر دهن

بحجره بس که دلم بر شتر زند آتش
شتر بحجره نمايد، چو شعله در گلخن

چه معدنست شتر حجره ام؟ که از نظمش
بحجره ها شتران ميبرند در عدن

خوش آنکه در طلب حجره و شتربانش
روان شود شتر روح ما ز حجره تن

ور قدم بر بساط سبزه نهم
سبزه در حال نيشتر گردد

شاهد پرده نشينيست، که با روي چو ماه
در درونست و برون را همه روشن دارد

گاهي از آتش دل شعله فتد در جيبش
گاهي از باد صبا چاک بدامن دارد

چه سبب بود، که با اينهمه بيداري من
ديده در خواب شد امشب بجمالت نگران؟

که: من مدينه علمم، علي درست مرا
عجب خجسته حديثيست! من سگ در او

ياران کهن، که بنده بودم همه را
در بند جفاي خود شنودم همه را

آيينه نورست رخ يار امشب
اي مه، بنشين در پس ديوار امشب

اي مهر، بپوش روي خود را در ابر
اي صبح، دم خويش نگه دار امشب

گر دل برود، من نروم از نظرت
ور جان بدهم، خاک شوم در گذرت

امروز مرا غير پريشاني نيست
در مشکل من اميد آساني نيست

عمرم بطواف گرد کوي تو گذشت
القصه، در آرزوي روي تو گذشت