167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان هلالي جغتايي
که خاک درگه دير فلک اساس شدم
مي خراميدي و من در قدمت مي بودم
دست در سلسله خم بخمت مي بودم
که آيم و بسگان در تو بسپارم
که در کمند بلاي سيه گرفتارم
مپسند که در حسرت ديدار بميرم
آن به که در آن سايه ديوار بميرم
وقتست اگر در قدم يار بميرم
که در مطالعه صفحه جمال تو باشم
در سايه سرو قد دلجوي تو باشم
سوي ما هردم نيندازد نظر، گفتم: بچشم!
کحل بينايي بکش زين خاک در، گفتم: بچشم!
هر دم هزار عيش ز پهلوي خود کنم
کاشکي! يکبار گي جان را ز تن بيرون کنم
سنگين دلست، در دل او راه چون کنم؟
يارب، ز دست همت کوتاه چون کنم؟
گر بيايي زنده مانم، ور نيايي چون کنم؟
که در ميان رقيبان ترا نظاره کنم؟
ز آفتاب چرا روي در ستاره کنم؟
وين زمان معتکف دير مغانست منم
آنکه در عشق تو بي نام و نشانست منم
که در برابرت آيم، صباح روي تو بينم
در دام بلاي تو گرفتار نبينم
بهواي لب ميگون تو پيمانه شوم
از زيان هر دو عالم فارغيم، از سود هم