ديوان هلالي جغتايي

در فراقت ز هلالي اثري بيش نماند
زود باشد که بيايي و نيابي اثرش

گر شبي لطف تنش بر پيرهن ظاهر شود
از خوشي ديگر نگنجد در قبا پيراهنش

تا بگردن غرق خونم، ديده بر راه اميد
گر بخون ريزم نيايد، خون من در گردنش

خاک شد مسکين هلالي در ره آن شهسوار
تا لگدکوب جفا گردد چو نعل توسنش

روزي که بر لب آيد جانم در آرزويش
جان را بدو سپارم، تن را بخاک کويش

زين پيش حسن خط بتان معتبر نبود
در دور عارض تو گرفت اعتبار خط

مهوشان در نظر کج نظرانند، دريغ!
انجم انجمن بي بصرانند، دريغ!

خوبان، اگر چه هر طرفي مي کشند صف
تو در ميان جان مني، جمله بر طرف

از ديده طفل اشک جدا شد، دريغ ازو
آه! آن در يتيم کجا رفت ازين صدف؟

ره ميزنند و عربده آهنگ ميکنند
با ما ببين که: در چه مقامند چنگ و دف؟

بي تو هر شب منم و گوشه تنهايي خويش
پاي در دامن غم، سر بگريبان ملال

در عشق تو رسواي جهانست هلالي
گاه از غم بسيار و گه از صبر کم دل

نه رفيقي، که بود در پي غمخواري دل
نه طبيبي، که کند چاره بيماري دل

در وفاي تو چنانم، که اگر خاک شوم
آيد از تربت من بوي وفاداري دل

گل ديدم، آرزوي کسي در دلم فتاد
کز ديدنش کسي نکند آرزوي گل

اي در دلم ز آتش عشق تو صد الم
هر يک الم نشانه چندين هزار غم

گر دل من سدره و طوبي نجويد دور نيست
زانکه من در آرزوي سرو دلجوي توام

هر گه شکر لبي بکسي کرد گفتگو
در حسرت جواب و سؤال تو بوده ام

چون کرده ام نظاره قد بلند سرو
در آرزوي تازه نهال تو بوده ام

سؤال بوسه نمودم، ولي تو لب نگشودي
سخن بعرض رسيد و در انتظار جوابم

بقدر خاک ره از من کسي حساب نگيرد
بکوي دوست، هلالي، ببين که: در چه حسابم؟

دل آزاري، که هرگز ديده بر مردم نيندازد
بسان مردمش در ديده جا کردم ندانستم

خواهم بزني تير و بتيغم بنوازي
تا در دم کشتن بتو نزديکتر افتم

اي شيخ، بمحراب مرا سجده مفرما
بگذار، خدا را، که بر آن خاک در افتم

بصد اميد هر دم گرد آن ديوار و در گردم
بسي اميدوارم، آه! اگر نوميد برگردم