جوهر الذات عطار

کنون در نور عشقم در فنا من
ز نورش ديده ام بيشک بقا من

دل و جان نور شد در ذات پيوست
از آنش اينزمان در ذات دل هست

دل و جان نور معني در گرفتست
حقيقت شيب و بام در گرفتست

دل و جان در تجلي ناپديدند
که در نور حقيقت کل رسيدند

دل و جان در تجلي وصالست
حقيقت در يکي ديدار حالست

يکي وصلست اگر داري تو ديده
دلا در وصل جانان در رسيده

چرا در وصل حيراني نکوئي
که در وصل حقيقت بود اوئي

چرا در وصل با او برنيائي
که اين در را بيک ره برگشائي

دلا مگذر ز خود اين لحظه در خويش
نظر کن بي حجاب اين جمله در پيش

حديث دوست دارم دل در اينجا
که بود من توئي حاصل در اينجا

در اين پرده نمائي ره سوي ما
به بيرون گر شوي در پرده يکتا

درون پرده اي دل در اينجا
که تا يکي شوي در ديدن ما

دو عالم در تو در تو پنهانست آخر
از آن اين پرده اينجا گشته ظاهر

دو همرازيم ما در قرب اعزاز
وصال دوست را در همدگر باز

من و تو در يکي ايندم وصاليم
ز ماضي در گذشته عين حاليم

از آن حضرت چو در آدم رسيدم
دم خود در دم آدم دميدم

از آن حضرت شدم در جسم آدم
که آندم دارم اينجاگه در ايندم

چو من در تو رسيدم نزد آدم
ترا ديدم در آنجا گاه محرم

ترا کردم نظر ايدل در اينجا
فرو ماندم از اين مشکل در اينجا

حقيقت جسم آدم بود از گل
فتاده همچو او در عز و در ذل

که هان ايروح گردنده در افلاک
کنون شو اينزمان در صورت پاک

در اينصورت ترا اينجاست کاري
در اينصورت مرا يابي تو باري

کنون در صورت آدم لقا شو
در اينصورت کنون ديدار ما شو

کنون در صورت آدم يکي باش
دوئي منگر در اين جا گه يکي باش

منم در تو توئي از من حقيقت
شده در جسم او روشن حقيقت