ديوان هاتف اصفهاني

شتابد به بزمش سرور و در آن
درنگ آورد تا به يوم الحساب

اي از لب تو به خون رخ لعل خضاب
وز خجلت دندانت گهر غرق در آب

چشم و دل من به ياد دندان و لبت
اين در خوشاب ريزد آن لعل مذاب

در ملک عشق خواجگي و بندگي کدام
محمود بين چگونه غلام اياز گشت

ز هر مژگان کند صد رخنه در دل
که بگشايد به روي خود دري چند

محمود پادشاه که در روزگار او
از نوک ناوکش شده خفتان چرخ چاک

ديوان هلالي جغتايي

چو در بازار حسن از يک طرف پيدا شدي، ناگه
خريداران يوسف برطرف کردند سودا را

خواهم از جامه جان خلعت آن سرو روان
تا در آغوش کشم قامت رعنايش را

فتنه انگيزست دوران، جام مي در گردش آر
تا نبينم فتنهاي گردش ايام را

ناله کمتر کن، دلا، پيش سگانش بعد ازين
چند سازي در ميان مردمان رسوا مرا؟

صد ميل آتشين بگناه نگاه گرم
در ديده تيزي نظري ميکشد مرا

گفتگوي عقل در خاطر فرو نايد مرا
بنده سلطان عشقم، تا چه فرمايد مرا؟

ساقي، هلاکم از هوس پاي بوس تو
در پاي خويش مست سرانداز کن مرا

شدم در جستجوي کعبه وصلت، ندانستم
که همچون من بود سر گشته بسيار اين بيابان را

روزي که در وصل برويم بگشايي
از عالم بالا بگشايند دري را

فرياد! که فرياد کشيديم و نديديم
در باديه عشق تو فريادرسي را

گر از نظر افتاد رقيبت عجبي نيست
در ديده خود ره نتوان داد خسي را

معلم، غالبا، امروز درس عشق ميگويد
که در فرياد مي بينيم طفلان را بمکتبها

من همچو گلزار ارم، گل گل ترا رخسارها
وز آرزوي هر گلي در سينه دارم خارها

تو با قد افراخته، ره سوي باغ انداخته
سرو از خجالت ساخته جا در پس ديوارها

سزد گر بر سر تابوت ما گريند در کويش
چرا کز منزل مقصود بر بستيم محملها

دل من جا گرفت از اعتقاد پاک در کويش
بلي، آخر بجايي مي کشد پاک اعتقاديها

بناز آن چشم را از خواب مگشاي
همان بهتر که باشد فتنه در خواب

چو در سر ميل ابروي تو دارم
سر ما کي فرودآيد بمحراب؟

بهاران از در مي خانه مگذر
عجب فصليست، جهد کرده درياب