ديوان هاتف اصفهاني

چون ز دنيا شد و در خلد برين
شد به اجداد گرامي لاحق

صد هزار افسوس کز بي مهري گردون نهاد
آفتاب عمر يوسف ميرزا رو در زوال

شد نهان در تيره خاک آن قيمتي گوهر که بود
درة التاج سيادت قرة العين کمال

حيف ز حاجي نبي گوهر بحر وجود
کز ستم آسمان گشت نهان در زمين

جانب خلد برين بار سفر بست و شد
در روضات جنان همنفس حور عين

آن که از بحر طبع گوهرزاي
چون شدي در شاهوار افشان

آن که اشعار او که در هر يک
آشکار است رازهاي نهان

رفت و در ماتم و مصيبت او
از زمين شد بلند تا کيوان

رفت محمدعلي آن تازه گل
در چمن دهر به باد خزان

هاتف دلخسته که در ماتمش
داشت شب و روز خروش و فغان

دلير شيرگير معدلت پرور که از بيمش
کند در بيشه شير شرزه چنگال خود از دندان

کلک هاتف براي تاريخ نوشت
شد خان جهان پناه در بزم جنان

طراز مسند اجلال بد در اين محفل
دريغ و درد که برچيدش آسمان مسند

شد چنان تازه که در هفت اقليم
مسجدي نيست بدين سان تازه

در وي افواج ملايک آيند
هر دم از گنبد گردان تازه

حيف از آن گوهر ارزنده که بود
در جهان خيل نکويان را شاه

چون به شادي و نشاط آن هر دو يار
همنشين گشتند در خلوت گهي

در گرفتش ز خلق عالم و کرد
ميل غلمان و حور کلبعلي

خلق در ماتم وي و دارد
خود به فردوس سور کلبعلي

جوادي که در خشک سال کرم
ز جودش خورد کشت آمال آب

کند تا بدان در يکتا قرين
ثمين گوهري کرد بخت انتخاب

به محجوبه اي يار شد کز عفاف
ز مهرند حجاب او در حجاب

فروزان ز مي ساقي مهرچهر
به گردش در آورده جام شراب

ستاده سطرلاب در دست پير
همي جست طالع پي فتح باب

مه آميخت در جام شير و شکر
بياراست زان سفره ماهتاب