ديوان هاتف اصفهاني

با من اکنون فلک در آن حد است
از جگرخواري و دل آزاري

در زواياي آن نشسته غمين
مهر بر لب ز نغز گفتاري

نيست گر نغز دلبري که در آن
داستان هاي نغز بگذاري

خود ز ارباب طبع و فضل و هنر
نيست يک تن در اين زمان باري

جز صباحي که در سخن او راست
رتبه سروري و سالاري

نيست عيسي و گشته از نفسش
روح در قالب سخن ساري

در حق هاتف اين گمان نبري
اين سخن را فسانه نشماري

در مرض خواجگان ز من خواهند
هم مداوا و هم پرستاري

حبذا شهري که سالار است در وي سروري
عدل پرور شهرياري دادگستر داوري

روضه خاکش عبير و روح پرور روضه اي
سروري در وي اميري عدل پرور سروري

از قدوم او در دولت به رويش باز شد
گوئي از فردوس بگشودند بر رويش دري

اي بر خورشيد رايت مهر گردون ذره اي
آسمان در حکم انگشت تو چون انگشتري

من به نيروي تو در ميدان نظم آويختم
هيچ داني با که؟ با چون انوري گندآوري

راستي ننديشم از تيغ زبان کس که هست
در نيام کام همچون ذوالفقارم خنجري

ريسماني چند اگر جنبد به افسون ناورد
تاب چون گردد عصا در دست موسي اژدري

هر طرف ديدم آتشي کان شب
ديد در طور موسي عمران

مست افتادم و در آن مستي
به زباني که شرح آن نتوان

ما در اين گفتگو که از يک سو
شد ز ناقوس اين ترانه بلند

پير در صدر و مي کشان گردش
پاره اي مست و پاره اي مدهوش

گوش بر چنگ و چشم بر ساغر
آرزوي دو کون در آغوش

هم در آن پا برهنه قومي را
پاي بر فرق فرقدان بيني

هم در آن سر برهنه جمعي را
بر سر از عرش سايبان بيني

شمع جويي و آفتاب بلند
روز بس روشن و تو در شب تار

چشم بگشا به گلستان و ببين
جلوه آب صاف در گل و خار

ز آب بي رنگ صد هزاران رنگ
لاله و گل نگر در اين گلزار