ديوان هاتف اصفهاني

قسيم دوزخ و جنت تويي در عرصه محشر
غلامان تو را انديشه دوزخ بود حاشا

بر اندام او سوده ريحان و سنبل
در آغوش او بوده نسرين و عنبر

جوادي که در کف جودش ز خواري
چو خيري بود زرد رخساره زر

کريمي که بر درگهش ز اهل حاجت
نبيني تهي دست جز حلقه در

از آن در حريم طواف تو پويد
که کسب سعادت کند سعد اکبر

شب و روز گردند آباي علوي
به صد شوق در گرد اين چار مادر

که در وادي عشق گمگشتگان را
سوي کعبه کوي يار است رهبر

کنون بي تو دارم سيه روزگاري
چو روي گنه کار، در روز محشر

که امروز تا از مي زندگاني
نمي هست در اين سفالينه ساغر

تو بر صدر محفل برازنده مولا
منت در مقابل کمر بسته چاکر

در اين کار کوشم به جان ليک چتوان
که نتوان خلاف قضاي مقدر

عروسان ابکار در پرده دارم
همه غرق پيرايه از پاي تا سر

نباشد چو داماد شايسته آن به
که در خانه خود شود پير دختر

در ايجاز کوشم که نزديک دانا
سخن خويش بود مختصر خوشتر اخصر

چون سفها خويش را بي سبب افکنده ام
از غرفات جنان در درکات سقر

چون بگشايم ز هم ديده به هر صبحدم
هاويه سان آيدم باديه اي در نظر

گاه ز هجران يار گاه به ياد ديار
با مژه اشکبار تا سحرم در سهر

گفت روان مي شتاب تا در دولت جناب
گفتمش آنجا کجاست گفت زهي بي خبر

با کف زور آورت کوه گران سنگ، کاه
با دل در پرورت بحر جهان يک شمر

باد سر دشمنان در سم يک ران تو
از خم چوگان تو گوي صفت لطمه خور

نخست از گرد کلفت پيکر سيمين روحاني
مصفا ساز در گلشن به آب چشمه روشن

جوانبختي که چون در بارش آيد ابر انعامش
شود هر خوشه چين بينوا داراي صد خرمن

سر دشمن به زير پالهنگ آرد چنان آسان
که چابک دست خياطي کشاند رشته در سوزن

همانا مؤبدي پيرم کز آتشخانه برزين
فتادستم ميان جرگه اطفال در برزن

به بزمت ماه پيکر ساقيان پيوسته در گردش
به قصرت مهرپرور شاهدان هموار زانوزن