ديوان هاتف اصفهاني

گذشت عمر گرانمايه در فراق دريغ
نصيب غير شد آخر وصال يار افسوس

شبي فرخنده و روزي همايون روزگاري خوش
کسي دارد که دارد در کنار خويش ياري خوش

بود در بازي عشق بتان، جان باختن، بردن
ميان دلربايان است و جانبازان قماري خوش

به مسجدها برآرم چند با زهاد بيکاره
خوشا رندان که در ميخانه ها دارند کاري خوش

در وصل چو هجر سوزدم جان
از درد به جانم از دوا هم

شد فصل بهار و بلبل و گل
در باغ به عشرتند با هم

جز هاتف بي نوا در آن کوي
شاه آمد و شد کند، گدا هم

آيا بود که روزي فارغ ز محنت دام
گرد غريبي از بال در آشيان فشانم

هاتف سوخته را لاله صفت در دل زار
داغي ز لاله عذاري است که گفتن نتوان

باغبان پرداخت گلشن را، اکنون بايد به مي
در چمن ز آيينه دل زنگ غم پرداختن

دل ز رشکم طپد چو بسمل باز
بهر صيدي که در کمين شده اي

نداشت بهره اي آن بوالفضول از حکمت
که وصف آب خضر کرد در برابر مي

قفس به بود بلبلي را که نالد
شب و روز در آشيان از جدايي

چو شمعم به جان آتش افتد به بزمي
که آيد سخن در ميان از جدايي

باش آماده غم شب هجر
اي که در روز وصل خرسندي

قصد قتلم دارد و انديشه از مظلوميم
يار در عاشق کشي بي باک بودي کاشکي

تا به دامانش رسد دستم به امداد نسيم
جسم من در رهگذارش خاک بودي کاشکي

دم روح القدس زد چاک در پيراهن مريم
نمايان شد ميان مهد زرين طلعت عيسي

درآمد زاهد صبح از در دردي کش گردون
زدش بر کوه خاور بي محابا شيشه صهبا

نهنگ صبح لب بگشود و دزديدند سر، پيشش
هزاران سيمگون ماهي در اين سيمابگون دريا

چنان کز صولت شير خدا کفار در ميدان
چنان کز حمله ضرغام دين ابطال بر بيدا

پس آنگه در جوانان گلستان کرد نظاره
نهان از نارون پرسيد کاي پير چمن پيرا

شهنشاه غضنفر فر پلنگ آويز اژدر در
اميرالمؤمنين حيدر علي عالي اعلا

طفيلت در وجود ارض و سماء عالي و سافل
کتاب آفرينش را به نام ناميت طغرا

ز برق ذوالفقارت خرمن هستي چنان سوزد
که جانداري نگردد تا قيامت در جهان پيدا