هفت اورنگ جامي

نه از دست قلمزن تارکش پست
نه گزلک را بر او در سرزنش دست

هزاران تازه گل در وي شگفته
دو صد نرگس به خواب ناز خفته

خط مشکين او بر لوح کافور
چو در پاي درختان سايه و نور

نظر در آبش از دل غم بشويد
غبار از خاطر درهم بشويد

چو آرد تازه گلها را در آغوش
نگردد باغبان بر وي فراموش

ز بس در بيشه مردي دلير است
ز مردان جهان نامش دو شير است

يکي در از دژ دوران کننده
يکي سرپنجه با گوران زننده

کند در شعر طبعش موشکافي
وز آن مو نوک کلکش شعر بافي

ديوان هاتف اصفهاني

چه باشد جادهي اي سرو سرکش در پناه خود
تذرو بي پناهي قمري بي آشياني را

گل خواهد کرد از گل ما
خاري که شکسته در دل ما

خندد به هزار مرغ زيرک
در دام تو صيد غافل ما

چون بر سمند آيد و خلقيش در رکاب
همراه او سوار کدام و پياده کيست

در خلد اگر پهلوي طوبيم نشانند
دل مي کشدم باز به آن جلوه قامت

ز بهر کندن خارا براي سجده شيرين
شدي در بيستون فرهاد گاهي راست گاهي کج

بتان نخست چو در دلبري ميان بستند
ميان بکشتن ياران مهربان بستند

به آشيانه نبستند عندليبان دل
اگر دو روز در اين گلشن آشيان بستند

رساند کار به جايي جفاي گل چينان
که در معاينه بر روي باغبان بستند

باده با مدعيان مي کشي و مي ريزي
خون دل در قدح خون دل آشامي چند

در پيش بيدلان جان، قدري چنان ندارد
آري کسي که دل داد پرواي جان ندارد

بيگانه گفت اگر سخني در حقم چه باک
اين مي کشد مرا که ازو آشنا شنيد

دو عالم سود کرد آن کس که در عشق
دلي درباخت يا جاني زيان کرد

گفتم که چاره غم هجران شود نشد
در وصل يار مشکلم آسان شود نشد

از مقيم حرم کعبه نباشد کمتر
آنکه گاهي ز در دير مغان مي گذرد

در باديه عشق و ره شوق رساند
آزار به هر پا سر خاري نه و هرگز

در خاطر هاتف همه عمر گذشته است
جز عشق تو انديشه کاري نه و هرگز