هفت اورنگ جامي

کليد حقه از ياقوت تر ساخت
گشادش قفل و در وي گوهر انداخت

کميتش گام زد در عرصه تنگ
ز بس آمد شدن شد پاي او لنگ

چو نفس سرکش اول توسني کرد
در آخر ترک مايي و مني کرد

شبانگه تشنه اي برخاست از خواب
به سيمين برکه سر در زد پي آب

به طفلي در که خوابت ديده بودم
ز تو نام و نشان پرسيده بودم

به صدق آن کس که زد در عاشقي گام
به معشوقي برآيد آخرش نام

که آمد در طريق عشق صادق
که نامد بر سرش معشوق عاشق

به طفلي در که لعبت باز بودي
به نورس لعبتان دمساز بودي

در آن خوابي که ديد از بخت بيدار
به دام عشق يوسف شد گرفتار

هواي ملک خود از دل به در کرد
به ملک مصر آهنگ سفر کرد

جواني در خيال او به سر برد
به اميد وصال او به سر برد

به پيري در تمناي وي افتاد
به کوري بي تماشاي وي افتاد

وز آن پس در هوايش زيست تا زيست
به دل قيد وفايش زيست تا زيست

چنان خورشيد بر وي اشتلم کرد
که يوسف را در او چون ذره گم کرد

کشش هاي حقيقت در وي آويخت
ز هر چه آن ناگزيرش بود بگريخت

چو زد دست از قفا در دامن او
ز دستش چاک شد پيراهن او

چو يوسف روي او در بندگي ديد
وز آن نيت دلش را زندگي ديد

دو صد نقش بديع انگيخت از وي
هزار آويزه در آويخت از وي

در آن وقتي که مي خواندي غلامم
کرامت خانه اي کردي به نامم

در او بنشين پي شکر خدايي
کزو داري به هر مويي عطايي

به چشم نور رفته نور دادت
وز آن بر رو در رحمت گشادت

در آن خلوتسرا مي بود خرسند
به وصل يوسف و فضل خداوند

تمادي يافت ايام وصالش
در آن دولت ز چل بگذشت سالش

مرادي از جهان در دل نبودش
که بر خوان امل حاصل نبودش

نيايد از کمان او خدنگي
که در تأثير آن افتد درنگي