هفت اورنگ جامي

مهيا ساختي در هر شبانگاه
جوش از سنبله وز کهکشان کاه

چو يوسف در هلالش پاي کردي
چو ماه اندر دو پيکر جاي کردي

که اينک در رسيد از راه يوسف
به رويي رشک مهر و ماه يوسف

زليخا گفتي از يوسف در اينان
نمي يابم نشان اي نازنينان

به دل زين طنز مپسنديد داغم
که نايد بوي يوسف در دماغم

به هر محمل که آن جانان نشيند
شميمش در مشام جان نشيند

بگفتي در فريب من مکوشيد
قدوم دوست را از من مپوشيد

در آن نيها چو دم از جان ناشاد
دميدي خاستي افغان و فرياد

دو دم نبود به يک مطلوبش آرام
به هر دم در طلب برتر نهد گام

شبي سر پيش آن بت بر زمين سود
که عمري در پرستش کارش اين بود

مرا در هيچ وقتي و مقامي
به جز ديدار يوسف نيست کامي

کسي در پيش بت افتاده پست است
که گويد بت پرست ايزد پرست است

اگر رو در بت آوردم خدايا
بر آن بر خود جفا کردم خدايا

چو جا کرد اين سخن در گوش يوسف
برفت از هيبت آن هوش يوسف

چو رخصت يافت همچون ذره رقاص
درآمد شادمان در خلوت خاص

فشاندم گنج گوهر در بهايت
دل و جان وقف کردم بر هوايت

جواني در غمت بر باد دادم
بدين پيري که مي بيني فتادم

بگفتا اي زليخا اين چه حال است
چرا حالت بدينسان در وبال است

نهادم تاج حشمت بر سر او
گرفتم افسر از خاک در او

سپيدي شد ز مشکين طره اش دور
درآمد در سواد نرگسش نور

جهان را شعر شب شد پرده راز
در آن پرده جهاني راز پرداز

ازين انديشه خاطر در کشاکش
گهي خوش بودي آنجا گاه ناخوش

ز ناگه ديد کز در پرده برخاست
مهي بي پرده منزل را بياراست

زليخا را نظر چون بر وي افتاد
تماشاي ويش پي در پي افتاد

نمک چون شور شوقش بيشتر کرد
دو ساعد در ميان او کمر کرد