هفت اورنگ جامي

بگفتا نيست يوسف را گناهي
منم در عشق او گم کرده راهي

به زندان از ستم هاي من افتاد
در آن غم ها ز غم هاي من افتاد

خورد نه ماه طفلي در رحم خون
که آيد با رخي چون ماه بيرون

بسا سختي که بيند لعل در سنگ
که خورشيد درخشانش دهد رنگ

چه از زرين کمر سرکش غلامان
همه در خلعت زرکش خرامان

فراز مرکبي از پاي تا فرق
چو کوهي گشته در زر و گهر غرق

کشيدش در کنار خويشتن تنگ
چو سرو گلرخ و شمشاد گلرنگ

در آخر گفت اين خوابي که ديدم
ز تو تعبير آن روشن شنيدم

چو گردد خوشه در خانه درنگي
بيايد روزگار قحط و تنگي

ز هر چيزي که در عالم توان يافت
چو من دانا کفيلي کم توان يافت

زليخا روي در ديوار غم کرد
ز بار هجر يوسف پشت خم کرد

در آن روزي که دولت يار بودش
حريم خانه چون گلزار بودش

در اين وقتي که رفت از سر عزيزش
نماند اسباب دولت هيچ چيزش

به روزم زنگ غم از دل زدودي
در و ديوار آن منزل که بودي

خيالش گر رود چون زنده مانم
که در قالب خيال اوست جانم

به مهر دوست يعني در خورم من
گر او خورشيد شد نيلوفرم من

چو ماتمدار گشت از نااميدي
چرا رفت از سياهي در سفيدي

به روي تازه چون گل چينش افتاد
شکن در صفحه نسرينش افتاد

به سر بردي در آن ويران مه و سال
سرش ز افسر تهي پايش ز خلخال

دهانش را چو درجي از گهر پر
لبالب ساختي از گوهر و در

چو از هجر آتش اندر وي گرفتي
ز آهش شعله در هر ني گرفتي

در آن ني بست بود افتاده خسته
چو صيدي تيرها گردش نشسته

گره بر خوشه چرخ از دم او
شکن در کاسه بدر از سم او

اگر نعلش پريدي در تک و دو
به چرخ اندر نشستي چون مه نو

به خوش رفتن در آن خوي بوديش ميل
چو آن گرد آمده از قطره ها سيل