هفت اورنگ جامي

کند در دل چنان جا دلبري را
که گنجايي نماند ديگري را

درآيد همچو جانش در رگ و پي
نبيند يک سر مو خالي از وي

نيارد خويشتن را در شماري
نگيرد پيش غير از عشق کاري

بر اين دام گران جانان قدم نه
قدم در دولت آباد عدم نه

گشاده رو شدي او را رضا جوي
ز تنگي در گشاد آورديش روي

به زندان همدمش بودند و همراز
در آن ماتمکده با وي هم آواز

به يک شب هر يکي ديدند خوابي
کزان در جانشان افتاد تابي

يکي را گوشمال از دار دادند
يکي را بر در شه بار دادند

که چون در صحبت شه باريابي
به پيشش فرصت گفتار يابي

مرا در مجلسش ياد آوري زود
کزان يادآوري وافر بري سود

بگويي هست در زندان غريبي
ز عدل شاه دوران بي نصيبي

نخواهد دست او در دامن کس
اسير دام خويشش خواهد و بس

بود چون کار دانا پيچ در پيچ
به پيشش کوشش فکر و نظر هيچ

ز ناگه دست صنعي در ميان نه
به فتحش هيچ صانع را گمان نه

پديد آيد ز غيب آن را گشادي
وديعت در گشادش هر مرادي

به جز ايزد نماند او را پناهي
که باشد در نوايب تکيه گاهي

وز آن پس هفت ديگر در برابر
پديد آمد سراسر خشک و لاغر

در آن هفت نخستين روي کردند
به سان سبزه آن را پاک خوردند

بود بيدار در تعبير هر خواب
دلش از غوص اين دريا گهرياب

که آناني که چون رويم بديدند
ز حيرت در رخم کفها بريدند

در آن خانه خيانت نامد از من
به جز صدق و امانت نامد از من

مرا به گر زنم نقب خزاين
که باشم در فراش خانه خاين

چو ره کردند در بزم شه آن جمع
زبان آتشين بگشاد چون شمع

ز رويش در بهار و باغ بوديد
چرا ره سوي زندانش نموديد

نباشد در صدف گوهر چنان پاک
که بوده از تهمت آن جان و جهان پاک