هفت اورنگ جامي

مده ره در وفاداريم شک را
نگه مي دار حق اين نمک را

تو پنداري که بود از مشک ماري
کشيده خويش را در سبزه زاري

به پا نعلين از لعل و گهر پر
بر او بسته دوال از رشته در

چو هر يک را در آن ديدار ديدن
تمنا شد ترنج خود بريدن

ولي او سر به کارم در نياورد
اميد روزگارم بر نياورد

ز زندان خوي سرکش نرم گردد
دلش در نيکخويي گرم گردد

نگردد مرغ وحشي جز بدان رام
که گيرد در قفس يکچند آرام

زليخاوار مست از جام يوسف
فتاده مرغ دل در دام يوسف

يکي را جان فشاندن بر جمالش
يکي را لال ماندن در خيالش

زند سر آتش سودايش از دل
چو بيند ديگري را در مقابل

اگر در عشق وي معذوريم هست
بداريد از ملامت گوييم دست

وز آن پس روي سوي يوسف نهادند
سخن را در نصيحت داد دادند

زليخا خاک شد در راهت اي پاک
همي کش گه گهي دامن بر اين خاک

در او ضيق النفس هر زنده اي را
نشيمن هر به مرگ ارزنده اي را

در او نگشاده دست صنع استاد
نه راه روشني نه منفذ باد

خدا را بر وجود خود ببخشاي
به روي او در مقصود بگشاي

عجب درمانده ام در کار اينان
مرا زندان به از ديدار اينان

به ار صد سال در زندان نشينم
که يکدم طلعت اينان ببينم

براي راحت خود رنج از خواست
در آن ويران مقام گنج او ساخت

در آن فکرم که دفع اين گمان را
سوي زندان فرستم آن جوان را

به هر کويش به عجز و نامرادي
بگردانم منادي در منادي

نچيدم گوهري به زانکه سفتي
نيامد در دلم به زانچه گفتي

قدم زن در مقام سازگاري
مرا از غم رهان خود را ز خواري

وگر ني صد در محنت گشاده
پي زجر تو زندان ايستاده

به رويم خرم و خندان نشيني
ازان بهتر که در زندان نشيني