هفت اورنگ جامي

مرا زين بيشتر در تاب مگذار
چنينم بي خور و بي خواب مگذار

به اين حسن جهانگيري که دادت
به اين خوبي که در عارض نهادت

ز تو اي نخل تر خرما ز من شير
مکن در خوان نهادن هيچ تقصير

مکن تعجيل در تحصيل مقصود
بسا ديرا که خوشتر باشد از زود

گر افتد صيد نيکو دير در دام
به است از زود نانيکو سرانجام

به جان دادن چو مزد از کس نگيرد
در آمرزش کجا رشوت پذيرد

مرا در خشک ني آتش فتاده ست
تو را با آتش من خوش فتاده ست

مرا اين دود و آتش کي کند سود
چو در چشمت نگردد آب ازين دود

نيازي دست اگر در گردن من
شود خون منت حالي به گردن

کشم خنجر چو سوسن بر تن خويش
چو گل در خون کشم پيراهن خويش

دلش مي خواست در سفتن به الماس
ولي مي داشت حکم عصمتش پاس

سؤالش کرد کان پرده پي چيست
در آن پرده نشسته پردگي کيست

تو را آيد به چشم از مردگان شرم
وز اين نازندگان در خاطر آزرم

اشارت کردنش گويي به انگشت
کليدي بود بهر فتح در مشت

زليخا چون بديد آن از عقب جست
به وي در آخرين درگاه پيوست

شتابان از قفاي وي دويدم
برون ننهاده پا در وي رسيدم

گرفتم دامنش را چست و چالاک
چو گل افتاد در پيراهنش چاک

غلامان حلقه در گوش تو گشتند
صفاکيش و وفاکوش تو گشتند

به مال خويش دادم اختيارت
نکردم رنجه دل در هيچ کارت

مرا تا ديده دارد در پيم سر
که گردد کام وي از من ميسر

که باشم من که با خلق کريمت
نهم پاي خيانت در حريمت

بد آن بنده که چون مولا نبيند
رود در مسند مولا نشيند

گريزان رو به سوي در دويدم
به صد درماندگي آنجا رسيدم

عزيز آن گريه و سوگند چون ديد
بساط راست بيني در نورديد

به تنگ آمد دل يوسف ازان درد
نهان روي دعا در آسمان کرد