هفت اورنگ جامي

به جان در خدمت يوسف بکوشيد
اگر زهر آيد از دستش بنوشيد

چو يوسف را فراز تخت بنشاند
نثار جان و دل در پايش افشاند

ز پروين گوش را عقد گهر بست
گرفت از مه صقيل آيينه در دست

کنيزان جلوه گر در حله ناز
همه دستانسراي و عشوه پرداز

کجا در مهد عشرت شاد خسبي
اگر زين سرو ناز آزاد خسبي

يکي در زلف مشکين حلقه افکند
که هستم بي سر و پا حلقه مانند

به روي من دري از وصل بگشاي
مکن چون حلقه ام بيرون در جاي

کمر کن دست يعني در ميانم
که بر لب آمد از دست تو جانم

دل يوسف جز اين معني نمي خواست
که گردد راهشان در بندگي راست

گل ما از نم رحمت سرشته ست
ز دانايي در آن گل دانه کشته ست

همه لب در ثناي او گشادند
سر طاعت به پاي او نهادند

ز حسرت آتشي در جانش افروخت
به داغ نااميدي سينه اش سوخت

شبي در کنج خلوت دايه را خواند
به صد مهرش به پيش خويش بنشاند

اگر نقاش چين از آرزويت
کشد در بتکده نقشي ز رويت

به کوه از رخ نمايي آشکارا
نهي عشق نهان در سنگ خارا

چو بخرامي به باغ از عشوه کاري
درخت خشک را در جنبش آري

بتاب از زلف خم در خم کمندي
به پايش نه به بزم وصل بندي

غم من در دل او جا گرفتي
غم او کي چنين بالا گرفتي

مرا در خاطر افتاده ست کاري
کزان کار تو را خيزد قراري

بسازم چون ارم دلکش بنايي
بگويم تا در او صورت گشايي

عمارات جهان بي سر و بن
نمودي جمله در يک روي ناخن

ز طاووسان زرين صحن او پر
به دم هاي مرصع در تحير

در آن خانه مصور ساخت هر جا
مثال يوسف و نقش زليخا

در آن خانه نبود القصه يک جاي
تهي زان دو دلارام و دلاراي

به هر نوبت که آن بتخانه را ديد
در او مهر دگر از نور بجنبيد