هفت اورنگ جامي

ز جان و دل گل و آبي سرشتند
در او شاخي ز باغ سدره کشتند

عروس دهر تا در زادن افتاد
ز تو پاکيزه تر فرزند کم زاد

پري را گر نبودي شرمساري
نماندي از تو در کنج تواري

کنون هم گشته زين سودا چو مويي
ندارد جز تو در دل آرزويي

نيم جز مرغ آب و دانه او
خيانت چون کنم در خانه او

خداي پاک را در هر سرشتي
جداگانه بود کاري و کشتي

گلي ام رازها در وي نهفته
ز گلزار خليل الله شگفته

چنان در لجه عشق توام غرق
کزو خالي نيم از پاي تا فرق

مرا چشمي تو چون خندان نشينم
که چشم خويش را در گريه بينم

چو از مژگان شاني قطره آب
چو آتش افکند در جان من تاب

چو زد عمه به راه مهر من گام
به دزدي در جهانم ساخت بدنام

ز اخوانم پدر چون دوستر داشت
نهال کين من در جانشان کاشت

شود دل دمبدم خون در بر من
که تا عشقت چه آرد بر سر من

نمي گويم که در چشمت عزيزم
کنيزان تو را کمتر کنيزم

مرا به گر کني مشغول کاري
که در وي بگذرانم روزگاري

نه خوش باشد که ايشان را گذارم
به هر کاري تو را در بار دارم

چو صبح از صادقي در مهر رويم
مزن دم جز به وفق آرزويم

رضاي خود ببازد در رضايش
نهد روي رضا بر خاک پايش

ازان يوسف همي داد اين سخن ساز
که تا در صحبت از خدمت رهد باز

درختانش کشيده شاخ در شاخ
به تنگ آغوشي هم نيک گستاخ

چنارش را قدم بر دامن سرو
حمايل دست ها در گردن سرو

در آن ميدانگه خالي ز آفت
ربوده از همه گوي لطافت

ز جنبش لمعه هاي نور در ظل
دف گل را شده زرين جلاجل

به هم بسته در آن نزهتگه حور
دو حوض از مرمر صافي بلور

نه از تيشه در آن زخم تراشي
نه از خم تراش آن را خراشي