هفت اورنگ جامي

ز ديدن هيچ اثر ني در ميانه
کند عاشق کسان را غايبانه

زده درج عقيقش خنده بر در
ز شکر خند او مصر از شکر پر

چو در لطف از نباتش لب فره شد
نبات اندر دل شيشه گره شد

ولي بر چرخ مي سود افسر او
به هر کس در نمي آمد سر او

چو شد گفت و شنيد آن پياپي
شد آن انديشه محکم در دل وي

ز انواع نفايس هر چه بودش
که دادن در بها لايق نمودش

به مصر آمد سري در راه يوسف
خبر پرسان ز جولانگاه يوسف

که کندت در زنخدان چاه غبغب
که ز آب زندگي کردش لبالب

جمالش بود پاک از تهمت عيب
نهفته در حجاب پرده غيب

گرفتم پيش راه آرزويت
ز سر پا ساختم در جست و جويت

کنون بر من در اين راز باز است
که با تو عشق ورزيدن مجاز است

به دست وي چو گوهر دار ياره
سفالين سبحه آمد در شماره

به کنج آن عبادتخانه ره کرد
ز عالم رو در آن محرابگه کرد

در آن معبد به سر مي برد تا بود
به طاعت پاي مي افشرد تا بود

چو در طاعتگري عمرش سرآمد
به جان دادن چو مردان خوش برآمد

به سر شد عمر در صورت پرستي
دمي ز انديشه صورت نرستي

مزن هر دم قدم در سنگلاخي
ز شاخي هر زمان منشين به شاخي

پريشاني بود هر جا شمار است
وز آن رو در يکي کردن حصار است

که دارم آرزو زان سرو گلرنگ
که همچون تو در آغوشش کشم تنگ

گهي از سينه هاي مرغ در پيش
کبابش ساز کردي چون دل خويش

چو بستي نرگسش را پرده خواب
شدي با شمع همدم در تب و تاب

بلي عاشق هميشه جان فروشد
به جان در خدمت معشوق کوشد

نه در خانه به کاري بند گشتي
نه بر بيرون به کس خرسند گشتي

منم خاکي به خود ساکن نهادي
که پيچيده ست در وي گردبادي

به تقريب سخن بگشاد ناگاه
زبان در شرح راه و قصه چاه