هفت اورنگ جامي

همه زرين کله بنهاده بر سر
همه زرکش قبا پوشيده در بر

کشند اينان بدين شکل و شمايل
به دعوي داريش صف در مقابل

به دريا پا نهاد از سوي ساحل
چو مه در برج آبي ساخت منزل

تنش در آب چون عريان درآمد
به تن آب روان را جان درآمد

بدان خوبيش در هودج نشاندند
به قصد قصر شه مرکب براندند

نظر کردند در مهر جهانتاب
بدانستند کز وي نيست آن تاب

هنوز او در پس ابر است مستور
ز روي يوسف است آن تابش نور

بتان مصر سر در پيش ماندند
ز لوحش حرف نسخ خويش خواندند

ولي جانش ازان معني خبر داشت
ز داغ شوق سوزي در جگر داشت

چو در صحرا به خرمن سيلش افتاد
دگر باره به خانه ميلش افتاد

اگر چه روي در منزلگهش بود
گذر بر ساحت قصر شهش بود

در آن مجمع غلامي را که ديدي
ز اهل مصر وصف او شنيدي

که يابد از لب جانبخش او کام
که گيرد در پناه سروش آرام

که بازد حاصل خود در بهايش
که سازد کحل ديده خاک پايش

به هر چيزي که هر کس دسترس داشت
در آن بازار بيع او هوس داشت

همين بس گر چه بس کاسد قماشم
که در سلک خريدارانش باشم

نيارد بر زبان جز راستي هيچ
نباشد در کلام او خم و پيچ

بر آن داناي ديگر ساخت افزون
به وزنش لعل ناب و در مکنون

بگفتا آنچه من دارم دفينه
ز مشک و گوهر و زر در خزينه

که در خيل وي اين پاکيزه دامان
بود سر دفتر ديگر غلامان

چه بودم ماهيي در ماتم آب
طپان بر ريگ تفسان از غم آب

که بودم گمره در ظلمت شب
رسيده جان ز گمراهيم بر لب

که بودم خفته اي بر بستر مرگ
خليده در رگ جان نشتر مرگ

درآمد ناگهان خضر از در من
به آب زندگي شد ياور من

گهي در روي يوسف لال مي بود
ز داغ هجر فارغ بال مي بود