هفت اورنگ جامي

به شاخ از برگ جنباني جلاجل
شود رقصان درخت پاي در گل

کس از من در جهان غمديده تر نيست
ز داغ هجر ماتمديده تر نيست

چو در خانه دل او تنگ گشتي
به عزم گشت تيزآهنگ گشتي

نهادي در ميان با او غم خويش
زدي بر نيل دلق ماتم خويش

به سان مردمش در ديده بنشست
ز فرزندان ديگر ديده بربست

درختي بود در صحن سرايش
به سبزي و خوشي بهجت فزايش

چو در راه بلاغت پا نهادي
به دستش زان عصاي سبز دادي

دهد در جلوه گاه جنگ و بازي
مرا بر هر برادر سرفرازي

پدر روي تضرع در خدا کرد
براي خاطر يوسف دعا کرد

رسيد از سدره پيک ملک سرمد
عصايي سبز در دست از زبرجد

به خود بستند ازان هر يک خيالي
نشاندند از حسد در دل نهالي

ز شيرين خنده آن لعل شکرخند
به دل يعقوب را شوري در افکند

ز تو در دل هزاران غصه دارند
درين قصه کيت فارغ گذارند

به يک تن گفت يوسف آن فسانه
نهاد آن را به اخوان در ميانه

که يا رب چيست در خاطر پدر را
که نشناسد ز نفع خود ضرر را

اگر روز است در صحرا شبانيم
وگر شب خانه اش را پاسبانيم

چو آيد مشکلي پيش خردمند
کزان مشکل فتد در کار او بند

کند عقل دگر با عقل خود يار
که تا در حل آن گردد مددگار

ز يک شمعش نگيرد نور خانه
فروزد شمع ديگر در ميانه

ولي هست اين سخن در راست بينان
به صدر راستي بالانشينان

نه در کجرو حريفان کج انديش
که گردد از دو کجرو کجروي بيش

ز صدر عزت و جاه افکنيمش
به صد خواري در آن چاه افکنيمش

ز غور چاه مکر خود نه آگاه
همه بي ريسمان رفتند در چاه

گرفته با پدر در دل نفاقي
بر آن تزوير کردند اتفاقي

زبان پر مهر و سينه کينه انديش
چو گرگان نهان در صورت ميش