هفت اورنگ جامي

منم آن راحله گم کرده در کوه
ز بي زادي به زير کوه اندوه

چو من در جمله عالم بيدلي نيست
ميان بيدلان بي حاصلي نيست

در آمد مرغ بخشايش به پرواز
سروش غيب دادش ناگه آواز

عزيز آمد به فر شهرياري
نشاند از خيمه مه را در عماري

منه در ره دگر دام فريبم
ميفکن سنگ بر جام شکيبم

عزيز مصر را در حق گزاري
به کف بهر نثار آن عماري

طبق هاي زر از زر و درم پر
طبق هاي دگر از گوهر و در

ز بس کفها زر و گوهر فشان شد
عماري در زر و گوهر نشان شد

نمي آمد ز گوهر ريز مردم
در آن ره مرکبان را بر زمين سم

همه صف ها کشيده ميل در ميل
نثار افشان گذشتند از لب نيل

سرايي بلکه در دنيا بهشتي
ز فرشش ماه خشتي مهر خشتي

در آن دولتسرا تختي نهاده
به زيبايي ز هر تختي زياده

در او برده به کار استاد زر کار
پي گوهر نشاني زر به خروار

ولي جانش ز داغ دل نرسته
ازان زر بود در آتش نشسته

ز گوهرها که بردي حور ازان رشک
به چشمش درنيامد جز در اشک

در آن ميدان که را باشد سر تاج
که صد سر مي رود آنجا به تاراج

زليخا را در آن فرخنده منزل
همه اسباب حشمت بود حاصل

زليخا با همه در صفه بار
که يکسان باشد آنجا يار و اغيار

به ظاهر با همه گفت و شنو داشت
ولي دل جاي ديگر در گرو داشت

لبش با خلق در گفتار مي بود
ولي جان و دلش با يار مي بود

ازان ياريگران در شادي و غم
نبودش با کسي پيوند محکم

چو شب بر چهره مشکين پرده بستي
چو مه در پرده اش تنها نشستي

خيال دوست را در خلوت راز
نشاندي تا سحر بر مسند ناز

کنم سر رشته پندار خود گم
شوم از بيخودي در کار خود گم

چه گفتي گفتي اي باد سحر خيز
شميم مشک در جيب سمن بيز