هفت اورنگ جامي

چو شب شد روي در ديوار غم کرد
به زاري پشت خود چون چنگ خم کرد

کنون دارم من بيخواب مانده
دلي از آتشت در تاب مانده

نه بر سر هرگزم بادي وزيده
نه در پا هرگزم خار خليده

به يک عشوه مرا بر باد دادي
هزارم خار در بستر نهادي

چو سازد در درون آن تير خانه
ز بيرون باشد آن را صد نشانه

تو در باغ جمال آن تازه سروي
که کردت طوطي جان تذروي

من از بحر وفا آن جويبارم
که پروردت زمانه در کنارم

شب آمد خواب در کار تو کردم
سحر شد زيب رخسار تو کردم

اگر رفتم طراز دوش بودي
چو خفتم خفته در آغوش بودي

به هر جا رفت سرو دلربايت
فتادم همچو سايه در قفايت

کنون هم در همان کارم که بودم
بدان صدقت پرستارم که بودم

چنين آشفته و در هم چرايي
چنين با درد و غم همدم چرايي

وگر باشد پري در کوه و بيشه
عزايم خوانيم کار است و پيشه

به تسخيرش عزيمت ها بخوانم
کنم در شيشه و پيشت نشانم

نديد از راست گفتن هيچ چاره
گرفت از گريه مه را در ستاره

که گنج مقصدم بس ناپديد است
در آن گنج ناپيدا کليد است

مرادي را ز اول تا نداني
کجا در آخرش جستن تواني

به مردم صورتي زيبا نمايند
که تا بر وي در سودا گشايند

در او رخشنده برقي برفروزد
که صبر و هوش را خرمن بسوزد

نماند در وي اندوه سلامت
شود کاهي بر او کوه ملامت

هلال آسا شبي پشت خميده
نشسته در شفق از خون ديده

نهاده در دلم از مهر تابي
بخيلي مي کند با من به خوابي

نشان بخت بيداريست آن خواب
که در وي بينم آن ماه جهانتاب

نگيرد چشم من در خفتن آرام
ز بخت خويشتن خوابش دهم وام

نظر چون بر رخ زيبايش انداخت
ز جا برجست و سر در پايش انداخت