هفت اورنگ جامي

فرو آويخته زلف سمن ساي
فکنده شاخ گل را سايه در پاي

ز بستان ارم رويش نمونه
در او گلها شکفته گونه گونه

به رو هر جانب از خالي نشاني
چو زنگي بچگان در گلستاني

زنخدانش که سيم بي زکات است
در او چاهي پر از آب حيات است

ز بازو گنج سيمش در بغل بود
عيار سيم پيش آن دغل بود

پي تعويذ آن پاکيزه چون در
دل پاکان عالم از دعا پر

به وي هر کس که همزانو نشيند
رخ دولت در آن آيينه بيند

پر از گوهر به تارک افسري داشت
که در هر يک خراج کشوري داشت

در و لعلش که بود آويزه گوش
همي برد از دل و جان لطف آن هوش

گهي در عشوه مسند نشيني
به زيبا ديبه رومي و چيني

گهي در جلوه ايوان خرامي
ز زرکش حله مصري و شامي

ندادي دست جز پيراهنش را
که در آغوش خود ديدي تنش را

به سيمين لعبتان از خردسالان
به صن خانه در رعنا غزالان

ز جنبش مرغ و ماهي آرميده
حوادث پاي در دامن کشيده

سگان را طوق گشته حلقه دم
در آن حلقه ره فريادشان گم

ز بالين سنبلش در هم شکسته
به گل تار حريرش نقش بسته

در آمد از درش ناگه جواني
چه مي گويم جواني ني که جاني

رخش ماهي ز اوج برج فردوس
ز ابرو کرده آن مه خانه در قوس

ز رويش آتشي در سينه افروخت
وز آن آتش متاع صبر و دين سوخت

ز سيمين ساعدش شست از خرد دست
ميانش را کمر در بندگي بست

نديد از گلرخ دوشين نشاني
چو غنچه شد فرو در خود زماني

نهان مي داشت رازش در دل تنگ
چو کان لعل لعل اندر دل سنگ

زبانش با حريفان در فسانه
به دل از داغ عشقش صد زبانه

دلي کز عشق در کام نهنگ است
ز جست و جوي کامش پاي لنگ است

ازان بر روزشان شب اختيار است
که آن يک پرده در دين پرده دار است