هفت اورنگ جامي

چو خواهي رخت در منزل نهادن
نبايد بر سر پل ايستادن

اگر چه موي من اکنون چو شير است
هنوز آن ذوق شيرم در ضمير است

جهان باشان که در بالا و پستند
ز جوشش هاي آن فواره مستند

کند ره بر در دروازه گوش
فتد از مقدم او هوش مدهوش

صفوف انبيا يکجا پس و پيش
ستاده هر صفي در پايه خويش

جمال نيکوان در پيش او گم
چنان کز پرتو خورشيد انجم

ز بس خوبي که در رويش عيان است
حسدانگيز خوبان جهان است

کند روي تو را آيينه داري
به بخشش زانچه در گنجينه داري

بگفت اينک در احسان گشادم
ز شش دانگ جمالش چار دادم

چو آدم رخت ازين محرابگه بست
به جايش شيث در محراب بنشست

به طوفان فنا چون غرقه شد نوح
شد اين در بر خليل الله مفتوح

اقامت را به کنعان محمل افکند
فتادش در فزايش مال و فرزند

شمار گوسفندش از بز و ميش
در آن وادي شد از مور و ملخ بيش

به هر شب خفته چون جان در برش بود
به هر روز آفتاب منظرش بود

جز او کس در دل غمگين نمي يافت
به گه گه ديدنش تسکين نمي يافت

به کف ز اسحاق بودش يک کمر بند
به خدمت سوده در راه خداوند

چو يوسف را ز خود رو در پدر کرد
ميان بندش نهاني زان کمر کرد

به زير جامه جست و جوي کردي
پس آنگه در دگر کس روي کردي

چو در آخر به يوسف نوبت افتاد
کمر را از ميانش چست بگشاد

در آن ايام هر کس اهل دين بود
بر او حکم شريعت اينچنين بود

چنين گفت آن سخندان سخن سنج
که در گنجينه بودش از سخن گنج

که در مغرب زمين شاهي به ناموس
همي زد کوس شاهي نام طيموس

فلک در خيلش از جوزا کمربند
ظفر با بند تيغش سخت پيوند

ز نوشين لعلش استمداد جويم
ز وصفش آنچه در گنجد بگويم

ز فرق او دو نيمه نافه را دل
و زو در نافه کار مشک مشکل