هفت اورنگ جامي

درين مزرع فشاند تخم و دانه
در آن عالم نهد انبار خانه

فلک را بين کواکب در ميانه
ز خرمن هاش يک غربال دانه

نموده روي در بالا و پست اوست
اگر بسيار اگر کم هر چه هست اوست

کند در هستي او خويش را گم
ببندد از دويي چشم توهم

همه پر مايه از سرمايه او
همه در نور حو از سايه او

بود انسان درين شخص معين
چو عين باصره در چشم روشن

در اصلابش کرم رسمي قديم است
کريم ابن الکريم ابن الکريم است

ز کف بحر نوال آورده در مشت
کشيده جويباري از هر انگشت

دو صد کشت امل در هر دياري
شده سرسبز از هر جويباري

نموده لمعه اي از زرفشان تيغ
نهفته تيغ خود خورشيد در ميغ

نيارد هيچ عور از درع پرهيز
که در طشت زر او بنگرد تيز

در آن خلوت که هستي بي نشان بود
به کنج نيستي عالم نهان بود

نه با آيينه رويش در ميانه
نه زلفش را کشيده دست شانه

ولي زانجا که حکم خوبروييست
ز پرده خوبرو در تنگ خوييست

نکو رو تاب مستوري ندارد
ببندي در ز روزن سر برآرد

نظر کن لاله را در کوهساران
که چون خرم شود فصل بهاران

که همچون نيکويي عشق ستوده
ازو سر برزده در تو نموده

من و تو در ميان کاري نداريم
بجز بيهوده پنداري نداريم

همان بهتر که هم در عشق پيچيم
که بي اين گفت و گو هيچيم هيچيم

ز عالم رويت آور در غم عشق
که باشد عالمي خوش عالم عشق

غم عشق از دل کس کم مبادا
دلي بي عشق در عالم مبادا

اگر مجنون نه مي زين جام خوردي
که او را در دو عالم نام بردي

نه نامي ماند زيشان ني نشاني
نه در دست زمانه داستاني

بگفت ار پا نشد در عشقت از جاي
برو عاشق شو آنگه پيش ما آي

ولي بايد که در صورت نماني
وز اين پل زود خود را بگذراني