هفت اورنگ جامي

چو ديدي کار رو در کارگر دار
قياس کارگر از کار بردار

در آن تنگي که ما باشيم و آهي
ز رحمت سوي ما بگشاي راهي

تويي کاسباب کارم ساز کردي
در نعمت به رويم بازي کردي

به شيريني و چربي از زبانم
نهادي لقمه خوش در دهانم

خط عفوم بر آن حرف خطاکش
چو کلکم زان ميفکن در کشاکش

سرم هست از هوا هر سوي مايل
ولي پايم به کوي توست در گل

چو خوشه پرورد صد دانه در بر
به هر دانه رسد تيغيش بر سر

نظر گر سعي در بي آبيم کرد
سرشک آبي به روي کارم آورد

دو چشم من دو رود است از ندامت
همين بس آبرويم در قيامت

چه نام است اين که در ديوان هستي
بر او نگرفته نامي پيشدستي

چو آدم در ره هستي قدم زد
ز مهر روي صبح آراش دم زد

در آن وادي که صالح ناقه کش بود
به ياد محملش با فاقه خوش بود

ز سايه بود برتر پايه او
زمين و آسمان در سايه او

فلک همچون زمين چون سايه دارش
نديد افتاد در پا سايه وارش

کجا در راه دين درد آزمايي
که تا يابد به هر دائي دوايي

در آن مسجد امام انبيا شد
صف پيشينيان را پيشوا شد

فشاند از لعل لب بر مشتري در
شد از گوهر چو نقطه مشت او پر

ز درکش گوش جان را باد در مشت
ز حرفش دست دل را کوته انگشت

لباس فهم بر بالاي او تنگ
سمند عقل در صحراي او لنگ

به تن در پوش عنبر بوي جامه
به سر بربند کافوري عمامه

ز حجره پاي در صحن حرم نه
به فرق خاک ره بوسان قدم نه

تو ابر رحمتي آن به که گاهي
کني در حال لب خشکان نگاهي

به سوي منبرت ره بر گرفتيم
ز چهره پايه اش در زر گرفتيم

ز درويشيش هر کس را نشان است
رداي خواجگي در پاکشان است

هزارش مزرعه در زير کشت است
که زاد رفتن راه بهشت است