هفت اورنگ جامي

در غلط افتاد ز گفتار او
چشم وفا تافت ز ديدار او

کرد بسي در ره بيره نگاه
ديد رهي دور و کسي ني به راه

چشم تو را گر نه غبار شکيست
چون ز دو عالم نه رخت در يکيست

هر چه سزا بود به سفتن بسفت
وانچه نه در پرده نسيان نهفت

رقعه شعر آوري از سر برون
صد رقم از حرص و طمع در درون

او ز زبان طلبت در گريز
حرص تو دندان طمع کرده تيز

بيهده گفتار تو در مدح کس
نقش بر آب است و گره بر نفس

چون نفس از فربهيش گشت تنگ
در رهش افتاد زماني درنگ

لاغري از فربهيم دست برد
در کف صد محنت و رنجم سپرد

هر چل تو يک چله کز علم و حال
سير کني در درجات کمال

شعر که عيبش ز ميان سر زند
همت پاکانش قلم در زند

آن گهر از دست مده رايگان
خاصه که در مدح فرومايگان

محنت اين کار به خود ره مده
رنج کشي در طلب علم به

در طلب علم کمر چست کن
دست ز اشغال دگر سست کن

ساده مريدي ز جهان شسته دست
آمد و در صحبت پيري نشست

پير خروشيد که اي بوالهوس
در دو جهان هست يکي چيز و بس

گر همه آفاق در آغوش تو
باشد و آن چيز فراموش تو

گوهر آن سبحه به پايش فشاند
در قدم غاليه سايش فشاند

از خس و خاشاک چو صافيست آب
مي نشود بر در و گوهر حجاب

هر که به دل از خردش روزني ست
در نظرش هر ورقي گلشني ست

راست چمن هاست در آنجا سطور
پر گل شادي و نهال سرور

زبان در کام کام از نام او يافت
نم از سرچشمه انعام او يافت

گر از خورشيد و مه دارد نهان روي
فتد در عرصه نابودشان گوي

خليل آسا در ملک يقين زن
نواي «لا احب الآفلين » زن

کم هر وهم و ترک هر شکي کن
رخ «وجهت وجهي » در يکي کن